رسمیت می شناسد، زیرا هم به سود او و هم به سود کودک او و هم به سود جامعه است. با وجود ازدواج، دیگر ننگ و خواری برای زن وجود ندارد و فرزند او نیز آواره و سرافکنده نیست و خیابان‌ها پر نمی‌شود از کسانی که پدرانشان مشخص نیست و عقده های روانی آنان جامعه را تهدید نمی کند. جنگ های گذشته میلیون‌ها زن بی شوهر باقی گذاشت که همه به این وضع اعتراض داشتند و تشکل هایی پایه گذاری کردند که خواستار به رسمیت شناختن حق چندهمسری باشد.

عجیب است که می بینیم اروپا در مسیر هدایت اسلام گام برمی دارد و به مبانی فقهی و قوانین آسان آن تمسک می کند. این گرایش آنان نه به سبب دوست داشتن اسلام است و نه به علت تمایل به پیروی از مسلمانان، بلکه بدین سبب است که مبانی اسلام واقعی و عادلانه و به دور از سخت‌گیری و فشار و ستمگری است. ولی تقلید کورکوران? ما از غرب، ما را به تناقض و نابخردی گرفتار کرده است. یک داستان واقعی را که از برخی شنیده ام برای شما نقل می کنم. در یکی از کشورهای اسلامی که چندهمسری ممنوع است و این ممنوعیت به‌شدت اعمال می شود، مأموران عدالت خبردار شدند که مردی با زن دوم ازدواج کرده و برای او در مکانی مناسب خانه ای تهیه کرده است. پس از تحقیق دریافتند که خبر درست بوده و این مرد قبلاً همسردار بوده است و خان? او را نیز همگان می دانند. پس به خان? او هجوم بردند تا او را به جرم چندهمسری دستگیر کنند. به او گفتند: این کار تو جرم است. او گفت: چه جرمی؟ گفتند: آیا این خانه مال تو نیست؟ گفت: بله. گفتند: آیا این زن برای تو نیست؟ گفت: بله. گفتند: داشتن همسر دوم جرم است. او گفت: هیچ جرمی در کار نیست، زیرا او همسر من نیست، بلکه دوست من است. اینجا بود که مأموران مبهوت ماندند و سرافکنده بازگشتند. قانون مدرن کشور آنان به مرد اجازه می دهد که مرد، زنی یا زنانی را به دوستی بگیرد، ولی به او اجازه نمی دهد با آنان ازدواج کند.

جامع? ما از آفت بیوه ‌ماندن زنان محفوظ بود، ولی پس از جنگ آزادی‌بخش شمار این زنان افزایش یافت، به‌گونه ای که عد? بیوه‌های شهدا به حدود یک میلیون تَن رسید که برخی عملاً ازدواج کرده بودند و برخی در مرحل? نامزدی بودند، اما استعمار، مردان آنان را به کشتن داد. با این حال، به جای آنکه زنان خواستار راه‌حل عاقلانه ای مانند تشویق به چندهمسری موقت برای این مشکل شوند، تا به این طریق از این بیوه‌ها به طور‌بالفعل یا بالقوه حمایت شود، سازمان جمعیت زنان مصرّانه خواستار ممنوعیت چندهمسری و سرپرستی از بی پناهان شده است تا از انحطاط اخلاقی و گسترش فساد در جامعه جلوگیری شود.

اما نکت? دومی که امام صدر به آن اشاره کردند این بود که هر طلاقی به دادگاه ارجاع داده شود و مرد در طلاق مستقل نباشد. بی تردید نیت ایشان خیر است و می خواهند دستگاه قضا اجرای عدالت را پیگیری کند، ولی قانون‌گذاران یا واردکنندگان قانون که در کمین شریعت‌اند، از این سخن سوءاستفاده می کنند و قانونی وضع می کنند که بر طبق آن فقط دادگاه می‌تواند حکم طلاق را صادر کند، چنانچه در برخی کشورها نیز چنین قانونی وضع شده است. آنان تلاش می کنند به تقلید از اروپا که طلاق را فقط دادگاه صادر می‌کند، این قانون در هم? کشورها حاکم شود.