از حد توان و بلکه بیش از حد حقوقش مطالبه نکرده است؟ کدام پدری خطر ناامیدی را وقتی در دل فرزندش رخنه کند، درک نمی کند و آن را بیماری ناشی از عوامل پیشین نمی‌شمارد که باید با مهربانی و جدیت به درمان آن پرداخت؟

جناب رئیس‌جمهور!

دانشجویان امید دارند و از این روست که مطالباتی دارند. بسیاری از مطالبات آنان مربوط به منافع عمومی است. بی گمان حوادث دردناک و مواضع شگفت آور، محصول اشتباهات فراوان گذشته است که به شکیبایی، بررسی و درمان نیازمند دارد.

زیربنای تربیت در مدارس، ایمان به ارزش های مطلق و نامحدودی است که تنها از رهگذر ایمان به خداوند پدید می آید. تنها در این صورت است که دانشجو با جامع? خود پیوند برقرار می کند و رسالت پدر و مادرش را تکمیل می کند و بدین‌ترتیب، جنبش دانشجویی حرکتی سازنده، نوآور و تحول آفرین می شود.

ایجاد این بنیان، به تربیت دینی و فرهنگ ایمانی نیازمند است که بتواند بینش و قضاوت را اصلاح کند و موجب درک دیگر فرهنگ ها شود. بدون ایجاد این زیربنا مفهوم زندگی در نزد جوان محدود و کم ارزش می شود و تنها به انداز? قیمت محدود مادی خود، با جامع? انسانی پیوند برقرار می کند. در این حالت جنبش آنان جنب? ویرانگر پیدا می کند و اگر هم بخواهد سازنده باشد، می کوشد تا از صفر آغاز کند.

جناب رئیس‌جمهور!

حوادث روزهای اخیر ضرورت مسلح‌شدن و تجهیز ارتش دلاور برای ورود به میدان نبرد و شرافت را آشکار کرد. و این چیزی است که از هر قهرمانی در مقام پاسداری از عزت و سربلندی قومش انتظار می‌رود.

چه نیکوست که هم? توانمندی های معنوی لبنان را به طور هماهنگ به حرکت درآورید و از این راه دنیا را قانع و عواطف جهانی را با خود همراه کنید و لبنان را به دژی مقدس و استوار و نفوذناپذیر تبدیل کنید.

اخلاق، زره نفوذناپذیر درونی و شرط بخشش مطلق ماست. اکنون در آستان? تشکیل پارلمانیم. این مجلس می تواند با وضع قوانین دقیق و حساب شده، فعالیت ها و برنامه ریزی های حامیان اخلاق را تحت توجه ویژ? شما کامل کند.

اما در مورد مسئل? هجرت که در این سالروز هجرت محمدی نمی توان آن را نادیده گرفت، لازم است مطالعات و پژوهش های ناچیزی را در اختیار شما قرار دهم که در پرتو تجربه های تلخ برادران ما در غربت انجام گرفته است. برادران مهاجر ما قلب های خود را بر کف دست نهادند تا قلب لبنان آسوده باشد و هرچه داشتند، به خطر انداختند تا مردم لبنان در امان بمانند.

جناب رئیس!

مرا معذور دارید از اینکه در این مناسبت پا را از سخنرانی مرسوم و سنتی فراتر گذاشتم، زیرا من به سخنان کلیشه ای و کهنه اعتقادی ندارم. شما مرا معذور می دارید، زیرا همواره دوست داشته اید که ندای وجدان را بشنوید. از خداوند می خواهم و از صاحب این مناسبت مدد می گیرم تا سخن‌گوی راست‌گویی برای این ندا باشم.

امیدوارم این ندای مؤمنان? وجدان را همچنان