و عربی شفاف، تحلیل و بررسی رویدادها و بیان خطرهای ناشی از آن‌ها منحصر نشد، بلکه ایشان به حکم وجدان و ایمان خویش و بر مبنای احساس وظیف? ملی و میهنی و گاه بنا به درخواست محافل و رهبران ملی یا فرماندهان مقاومت فلسطین، بارها در شب‌های تاریک و پرخطر میان بیروت و دمشق در رفت و آمد بودند و بی‌توجه به خطرها و تهدیدها و گلوله‌باران‌های کینه‌توزانه، با جدیت برای نزدیک‌کردن دیدگاه‌های دو طرف و حفظ رابطه میان جنبش ملی لبنان و انقلاب فلسطین با هم‌پیمان استراتژیک خود، یعنی سوریه، تلاش می‌کردند و بی‌گمان تاریخ این تلاش‌ها و فداکاری‌های امام در این عرصه را از یاد نخواهد برد و فرماندهان مقاومت و بسیاری از بزرگان ملی‌گرای لبنان از این حقیقت باخبرند.

4. امّا «حکومت فرافرقه‌ای» که نویسنده آن را برای لبنان آرزو دارد، همان مقوله‌ای است که امام صدر داعیه‌دار آن بوده‌اند و در «برنام? فراگیر اصلاحات» که مجلس اعلای شیعیان در 27/11/1975، آن را تدوین و اعلام کرده نیز به‌صراحت از آن سخن به میان آمده است. پیش از آن نیز در «میثاق جنبش محرومان»، لزوم برپایی حکومتی علم‌گرا، متعهد و مبتنی بر شایسته‌سالاری و عدالت و برابری فرصت‌ها مورد تأکید قرار گرفته تا زمینه‌ساز تحقق آمال لبنانیان و تجسم هویت عربی آن باشد.

5. در مورد برادران فلسطینی -‌که نویسند? نامه از آنان سخن گفته‌- نیز گمان نمی‌کنیم که در لبنان و سراسر جهان هیچ‌کس به انداز? امام صدر دربار? آنان گفته و نوشته باشد و از قضی? فلسطین که مسئل? مهم امت است، دفاع کرده باشد؛ به گونه‌ای که امام صدر حتی مسئل? فلسطین را از محورهای اصلی فعالیت مؤسسات تحت نظر خود قرار داده‌اند. دراین‌باره کافی است مقایسه‌ای میان وضعیت جنوب، بقاع و حوم? بیروت در ده? 1960 با وضع این مناطق در ده? 1970 صورت گیرد تا اهمیت این مسئله در نزد امام آشکار شود. علاوه بر این، مواضع ایشان در قبال وقایع ماه مه 1969 و حوادث سال 1973 و دیگر مراحل مهم و سرنوشت‌ساز، درخور توجه است و چه‌بسا نویسند? نامه باخبر باشند که جوانان عضو جنبش محرومان از زمان آغاز وقایع جاری در چهارده ماه پیش تاکنون، با اعضای مقاومت فلسطین در یک جبهه و یک سنگر قرار دارند و دفاع از مناطق مورد تهدید، توسط این دو گروه صورت گرفته است.

6. در خصوص شیعیان -‌که نویسنده به تاریخ مبارزات آن اشاره دارد‌- نیز باید گفت که شیعیان به حول و قو? الهی و به نیروی ایمان، همچنان پرچم‌دار مبارز? عربی در خدمت به امت عرب و محرومان و رنج‌کشیدگان داخل و خارج سرزمین‌های عربی خواهند بود و با وجود مشکلات بزرگ و رنج‌های بی‌پایان، به دور از تعصبات فرقه‌ای و تفرقه‌های مذهبی و واکنش‌های انفعالی (همچون انتقام‌گیری از بی‌گناهان) همواره پاسدار حریم ارزش‌ها خواهند ماند و پیوسته شعار حسین(ع) را در روز شهادت به یاد دارند که: «مرگ از ذلت بهتر است و ذلت، از ورود به آتش جهنم آسان‌تر است.»[27]

نویسند? محترم اطمینان داشته باشد که امام صدر بر پیمان خود با خداوند استوار است و با ایمان راسخ، همچنان امید محرومان و فریادی در برابر طاغوتیان و مستکبران خواهد بود.