کشتار و هتک حرمت جنازه‌های کشته‌شدگان را به کار بستند و چه بسیار شیعیان و غیرشیعیان بی‌گناه که در «شنب? سیاه» به قتل رسیدند. خوب است این‌ها را به آنان یادآور شوید. این برادران همواره خود را پرچمدار قضی? بزرگ و حافظان مقاومت فلسطین می‌دانند و شما نیز این ادعای آنان را تکرار می‌کنید، ولی گویی گوش شنوا ندارند. پس خوب است صدای رادیوی محلی را به گوش آنان برسانید که می‌گوید: «ما دیگر فلسطینیان را در میان خود نمی‌خواهیم، حتی اگر پناهنده شوند.» خوب است لطف کنید و به نمایندگی از هم? اعراب آزاده و هم? فلسطینیان انقلابی و شیعیان مخالف، از آنان بخواهید که مرحمت کنند و این پرچم را بر زمین بگذارند و از حمایت مقاومت فلسطین دست بردارند، که در این صورت فلسطین امنیت بیشتری خواهد داشت… زیرا پیش از آنان نیز هم‌پیمان امروزشان، ملک حسین، داعی? حمایت از مقاومت و انقلاب و قضی? فلسطین را داشت و همچنان که سربازان او در «سپتامبر سیاه» به مقاومت ضربه زدند، اکنون نیز ارتش سوریه پیش آمده تا مقاومت و نیروهای ملی لبنان را که درصدد ساختن لبنان جدیدند، تحت فشار قرار دهد.

حضرت امام!

برای انسان‌های آزاده، محروم‌ ماندن از نان شب آسان‌تر است از فقدان کرامت و عزت. آیا اتفاق افتاده است که گشت‌های امنیتی در خاک لبنان، در حالی که تصویر رئیس‌جمهور کشور «برادر» را بر خود دارند، شما را متوقف کرده و پرسیده باشند: از کجا آمده‌اید و به کجا می‌روید؟!

اینکه شما جنگیدن با «برادران» را روا نمی‌دانید و از آن باز می‌دارید، درخور تقدیر است و باید به هر طریق ممکن از آن جلوگیری شود، امّا شما طرفی را که باید او را از جنگ و درگیری بازدارید، اشتباه گرفته‌اید و باید حاکم دمشق را مخاطب قرار دهید، زیرا اختیار پایان یا ادام? نبرد در کف اوست، امّا اگر بر درگیری اصرار ورزد -‌که چنین هم به نظر می‌رسد‌- در این صورت چاره‌ای جز تن ‌دادن به نبرد رهایی‌بخش مردمی نخواهیم داشت، زیرا زندگی در گرو عزت است و مرگ پایان زندگی نیست و جایگاه شیعیان در این نبرد، دفاع از وحدت و حاکمیت و کرامت و عزت است که در طول تاریخ چنین بوده و به یاری خداوند چنین خواهد بود و آحاد شیعیان، انقلابی بزرگ تاریخ، یعنی حسین بن علی(ع) را اسو? خود قرار داده‌اند.

امّا دربار? برادران لبنانی که یک سال و اندی به خاطر اختلاف بر سر برخی مفاهیم ازجمله حاکمیت ملی و معنای حکومت در لبنان با آنان جنگیده‌ایم و بر سر حاکمیت بر نهر البارد، تل‌الزعتر، صبرا و عین‌الحلوه نبرد کرده‌ایم، اکنون از آنان می‌پرسیم که آیا اکنون حاکمیت ملی در نقطه‌ای از خاک لبنان مفهوم دارد؟ اگر در گذشته دولت و حکومت را ملک شخصی عده‌ای از افراد برخوردار می‌پنداشتند، اکنون همان را نیز به کلی از دست داده‌اند. اکنون اگر مفهوم حاکمیت را به‌درستی دریافته باشند -‌که اوضاع نیز چنین اقتضا می‌کند- و به لزوم تشکیل دولتی پیشرو و امروزی بر مبنای عدالت اجتماعی -‌و نه دولت غنیمت و بهره‌برداری‌- ایمان آورده باشند، باکی نیست که مخلصانه برای ساختن لبنان جدید به آنان دست یاری دهیم، زیرا وجود اختلاف میان ما به معنای آن نیست که برادران لبنانی ما در سرزمین و میهن «شریک» ما نیستند و بر این اساس، آنان طرف گفت‌وگوی ما در حل بحران خواهند بود.

امّا فلسطینیان که برادران جنگ‌زده و آوار?