وطن واحد، به اندازه‏ای وابسته به اراده مردم لبنان و نقش اصحاب رسانه در این مرحله است و به قدرت نظامی یا قانون اساسی یا قوانین اقتصادی جدید وابسته نیست.

من معتقدم آرایی که اصحاب مطبوعات در روزنامه‏ها منعکس می‏کنند، زیربنای ساختن لبنانی جدید است. لبنان کنونی، به سبب پراکندگی دل‌ها و گسستگی اراده ملی، محنت‏زده است و این پراکندگی و گسستگی، نتیجه اطلاعات و فضای تبلیغاتی حاکم بر افکارِعمومی است.

اگر بتوانیم دل‌ها را دوباره به ساختن آینده‏ای پایدار متقاعد کنیم، لبنان را ساخته‏ایم و هیچ خطری آن را تهدید نخواهد کرد؛ زیرا همان‌طور که بسیاری گفته‏اند، وجود لبنان برای تمدن ضروری است. موجودیت لبنان، به‌ویژه در این مرحله از تاریخ جهان، ضرورتی بزرگ برای جهان شده است؛ زیرا اوّلاً در نتیجه گسترش ارتباطات احساس می‏کنیم که جهان در پایان قرن بیستم و آغاز قرن بیست و یکم گویا به صورت کشوری واحد درآمده است. امروزه پیمودن مسافت میان دورترین کشورها از پیمودن مسافت بیروت تا طرابلس دشوارتر نیست. این دنیای به‌هم‏پیوسته که پیروان ادیان مختلف را داراست، همزیستی میان انسان‏ها را نیاز دارد تا انسان همچنان به ساخت دولت یک‌پارچه جهانی ادامه دهد، این دنیا تا حد بسیاری به موفقیت تجربه همزیستی در لبنان وابسته است. بالاتر از آن، محور گفت‌وگوی اروپایی-عربی، گفت‌وگوی اسلام و مسیحیت است و چشم همه کسانی که دور از وطن در دیار غربت به سر می‏برند، به نتایج این گفت‌وگو دوخته شده است، به‌ویژه پس از شکست تجربه اتحاد آسیا-آفریقا. دنیا از رهگذر این دیدارهای آفریقایی-آسیایی و اتحاد آفریقایی و بازار اروپایی،ایستادگی در برابر دو ابرقدرت جهانی را تجربه کرد و اکنون از رهگذر اتحاد پارلمان‏های سراسر جهان به دنبال ضمانتی برای انسان‏ها در برابر اتحاد ابرقدرت‌هاست. اگر آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی میان خود توافق کنند، چه کشور یا سازمان یا انسانی می‏تواند امنیت خود را تضمین کند. بنابراین، دنیا در پی قدرت سومی است تا این توافق انحصاری بشکند.

همه به ظهور چین امید داشتند که این آرزو تحقق نیافت، ولی گفت‌وگوی عربی-اروپایی، با توجه به تجربه و تخصص و جایگاه اروپا و همچنین میراث متمدن جهان عرب و ثروت فراوان و موقعیت جغرافیایی آن، دنیا را بسیار امیدوار کرده است که قدرتی سیاسی که محور آن گفت‌وگوی اسلامی-‌مسیحی است، ظهور کند. اگر تجربه لبنان به شکست بینجامد، تمدن بشری حداقل به مدت پنجاه سال مورد ستم قرار می‏گیرد.

از این روست که می‏گوییم وجود لبنان در این مرحله برای تمدن بیش از پیش ضروری است. بنابراین، مردم لبنان به ما اجازه دهند که بگوییم همزیستی مِلک خود لبنانیان نیست، بلکه امانتی در دست آن‌هاست. همزیستی وظیفه و مسئولیت لبنانیان است، نه فقط حق آنان. اینجاست که نقش رسانه متعهد و اهمیت آن روشن می‏شود. شهروند لبنانی در برابر شهیدانی که از دست رفتند، به چه چیزی خود را دل‌خوش می‏کند؟ شهیدانی که متأسفانه از هر دو طرف همگی فرزندان لبنان بودند، هر‌یک از آن‌ها بر این باور بود که در راه لبنان می‏جنگد! مادر [داغدار] لبنانی به چه‌چیز خود را دلداری می‏دهد؟ نسل‏های آینده چگونه می‏پذیرند که این نسل ده‌ها هزار از بهترین جوانان را به کشتن داد؟