گام به گام با امام موسی صدر جلد 3
اماکن مقدس تأثیر مى پذیریم؟ و آیا گستر? معنایى را که در مسجدالأقصى و کلیساى قیامت براى امت ما به ودیعه نهاده شده، درک کرده بودیم و زمانی که با اشغال این دو فضاى مقدس ضربه خوردیم، حسرت و خسارت آنها را چشیدیم؟
اینها تجارب تلخ و دردناک ماست که از واقعیتِ تلخ و دردناکمان حاصل شده است. پس بیایید با نگاه واقع نگرِ فراگیر و با شهامت و بصیرت دین خود را بازشناسى کنیم، باشد که بار دیگر حرکتى نو آغاز کنیم و روح حیات را در آنها بدمیم. باید با هستى و وجود خود، دین و آموزه هاى ارزشمند آن را در جایگاه رفیع آن بنشانیم و اجازه دهیم تا ابعاد وجود ما را مشخص کند و ما را در کثرتمان وحدت بخشد و تفرق? ما را به یکپارچگى بدل کند.
اى خداباوران، اگر ما در هم? ساحتهاى وجودى و ابعاد حیات خویش، در خانه و بازار، محل کار و عبادت و در هم? عرصه ها اندیش? دینى و تعالیم آن را تجربه کنیم، اگر حصار زندان را ببینیم و احساسات دینیمان را که در معابد زندانى شده است، آزاد کنیم و اجازه دهیم دین به زندگى اجتماعی ما وارد شود و بایدها و نبایدها را تحقق بخشد و تأثیر بگذارد و جهت دهد، اگر به دین فرصتِ حضور و ظهور دهیم و اگر آن را محدود و کمرنگ نگردانیم و در عزلت و انزوا زندانى نکنیم، در آن صورت آثار و برکات این ثروت عظیم را در زندگانى و در ساختن تمدن خویش خواهیم یافت.
برادران، روز? ماه رمضان و سایر عبادات و شعایر دین فقط فعالیتهاى جسمى نیستند، بلکه هم? اینها اعمالىاند که از عقل و قلب سرچشمه مى گیرند و در قالب حس مى ریزند و با آن همراه مى شوند. از همین رو، هرگاه این اعمالْ بدون مشارکت و حضور قلب و عقل صورت گیرد، بى روح، بى هدف، و عادت مى شوند: آدمی را سرگرم میکند، اما تأثیرى نمى بخشد.
در تجربهای جدید، در این ماه مبارک و در فریض? روزه دارى باید عقل و قلب خویش را با بدنهایمان به کار بگیریم. بر ماست که بیندیشیم و تأمّل کنیم. باید محبت بورزیم و به فکر دیگران باشیم. باید محبت و تأمل را در روز? خود وارد کنیم. آرى، چنان که پیامبر اکرم میگوید: «یک ساعت تفکر از شصت سال عبادت برتر است.»[51] امام صادق (ع) در جاى دیگر فرمود: «آیا دین جز محبت است؟»[52] این روز? زنده، مای? نجات از آتش است[53] و یکى از ارکان اسلام به شمار مى آید. چنین روزه اى ضیافت خداوند است و گرامیداشت انسان. این است شأن انسان و قَدْر او.
رمضانْ فقط با این اوصافْ رمضانى است که فضایى ایجاد مى کند تا انسانى عزتمند و سرفراز پرورش یابد که فاتح مکه باشد و پیروزِ جنگ بدر و سازند? تاریخ. این است رمضانى که ماه انس است و هنگام احساس آلام همنوعان، موسم به فراموشىسپردن کینه ها و الفت جامعه، وحدت کلمه و نزدیکى قلبها و برانگیختن دوبار? امت. روز? ماه مبارک، با این اوصاف، نخستین گام است براى ساختن امت و ساختن تاریخ.
این رمضان تمرینِ جهاد است و آمادگى براى جنگ و آغاز بازگشت به خدا؛ بازگشت به سرزمینِ مقدس خدا، قدس. این وعد? حق خداست. خدا خُلف وعده نمى کند و اوست که مى فرماید:
[51].?مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، چاپ دوم: بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1403قمری، ج 66، ص293.
[52].?ورام بن أبی فراس، مسعود بن عیسی، مجموع? ورام، چاپ اول: قم، مکتبة فقیه، 1410قمری، ج2، ص51.
[53].?مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، چاپ دوم: بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1403قمری، ج 66، ص 327.