در صورت انسان ظهور یابد و شیعه را یکباره به فرقه ای بهره‌مند و پیشرفته تبدیل کند. این تفکری اسطوره ای است و از تقدیرگرایی ریشه می گیرد.

تردیدی نیست که رهبران سیاسی، دینی و اجتماعی شیعه در لبنان مسئول محرومیت شیعیان‌اند، همچنان‌که سطح بیداری و هوشیاری مردم نیز تأثیر مهمی در این محرومیت ها دارد. شیعیان به آگاهی، آموزش، فرهنگ و مسئولیت پذیری بیشتری نیازمندند، ولی مسئول محرومیت شیعیان در زمین? حقوق و استخدام در مراکز دولتی، نمایندگان مناطق شیعه نشین و به طور کلی، مجلس اعلای شیعیان است.

این مجلس با گذشت چهار سال از تأسیس آن و با وجود آنکه برای احقاق حقوق شیعیان دستگاه های دولتی را تحت فشار قرار داده، هرگز موفق نبوده است، به جز در برخی از فعالیت های فرهنگی و اجتماعی و ارائ? خدمات گوناگون به جنوب که تشکیل مجلس جنوب از جمل? آن‌هاست. ما با تلاش فراوان توانستیم در این مورد موفق شویم، ولی در زمین? استخدام دولتی متأسفانه موفقیتی به دست نیاوردیم، زیرا در طی این مدت تشکیلات عمومی وجود نداشت، مگر به شکل جزئی و محدود. حقیقت این است که من از عملکردمان در این عرصه راضی نیستم ولی امیدوارم در آینده به حقوق خود برسیم.

رهبری اجتماعی که می تواند از رهگذر حرکتی فرهنگی و تربیتی عمومی، سطح شیعیان را به صورت عمومی ارتقا دهد، به دست افراد یا اشخاص معین ممکن نیست و برای دستیابی به حقوق خود، ناگزیر باید به‌پاخاست، درک و آگاهی به دست آورد و از اهرم فشار و همکاری های اجتماعی استفاده کرد. من به آینده بسیار خوش بینم، زیرا شمار دانشجویان شیعه در دو سال تحصیلی 65?-66 و 66?-67 سی درصد افزایش یافته است، و این نشان? جهش شیعیان به سوی پیشرفت و فرهنگ عمومی است، ولی شیعیان در این راه به گسترش مدرسه ها و باشگاه ها و به طور کلی به بیداری و آگاهی نیاز دارند. از فرهیختگانی که شما نام بردید و در آینده پیشروان مردم خواهند بود خواهش می کنم برای بهبود اوضاع شیعیان با یکدیگر و با ما همکاری کنند.

موفق نبودن مجلس در دستیابی شیعیان به حق خود در مشاغل دولتی، به خاطر خودداری برخی از سیاستمداران از تأیید مجلس و همکاری با آن نبوده است، بلکه علت آن اوضاع دشوار اجتماعی و نیز ملاحظات متعددی است که هنگام بستر سازی برای انتصاب‌ها پیش می آید… (ایشان به این نکته اشاره کرد که در پنج سال گذشته هیچ انتصاب کلی انجام نگرفته و انتصاب‌ها محدود و جزئی بوده است.) ما اکنون در حال بررسی این مسئله‌ایم که آیا برای دستیابی به حقوق شیعیان لازم است از اهرم فشاری، همانند اعتصابی که برای حمایت از جنوب شکل گرفت، استفاده کنیم.

البته باید بلافاصله بر این نکته تأکید کنم که من معتقدم اوضاع کنونی کشور توان تحمل فشار