سلیمان فرنجیه را تهدید کند و اگر از تهدید نتیجه نگرفت، دخالت کند. در آن شب تماسی میان حافظ اسد و سلیمان فرنجیه برقرار شد. در آن تماس حافظ اسد، سلیمان فرنجیه را تهدید کرد و چون تهدیدش به جایی نرسید، در برابر یک تصمیم خطرناک واقع شد؛ یا باید در مقابل این بحران ساکت بنشیند و نتایج آن را برای لبنان و همچنین سوریه تحمل کند و یا باید ارتش سوریه را وارد لبنان کند. وارد کردن ارتش در لبنان نیز مشکلات فراوان داشت، چراکه خطر عکس العمل اسرائیل در پیش بود و امکان بود غرب دخالت کند.

طبعاً حافظ اسد با تماس های فراوان که با جهان گرفت، تاحدی اطمینان حاصل کرد که اگر دخالت سوریه برای خاموش کردن آتش جنگ صورت بگیرد و در شکل از بین بردن مارونی ها نباشد، با عکس العمل منفی غرب مواجه نخواهد شد، به خصوص غرب، با منافع اقتصادی که با کشورهای عربی و به ویژه با سعودی و مصر دارد، به هیچ عنوان و به هیچ وجه تمایلِ به هم زدن این روابط را نخواهد داشت.

حافظ اسد تصمیم گرفت به نام فلسطینی ها و در لباس ارتش آزادی بخش فلسطین و سازمان فدایی صاعقه، وارد لبنان شود. در آن روز در حدود 5‌ هزار نفر مسلح، از سوریه وارد لبنان شدند و در ظرف پنج روز، جاده های اساسی را گرفتند. شهر مسیحی نشین دامور ساقط گردید و با خاک یکسان شد. زحله شهر بزرگ مسیحی نشین محاصره شد. شهر زغرتا، مسقط الرأس رئیس جمهوری محاصره شد. روستاهای فراوان مسیحی نشین در برابر این اسلحه و ارتشیان تازه‌نفس سوری که به لباس فلسطینی ها درآمده بودند، از پای درآمدند. و در نتیجه، مسیحیان تسلیم شدند و تسلیم خود را با قبول آتش بس اعلام کردند و سپس بحث و گفت‌وگو میان آن‌ها که در جبهه ای به نام جبه? لبنانی جمع شده بودند و سوریه آغاز گردید.

سوریه با احزاب و رهبران مسلمان که در کنگر? مذهبی مسلمانان جمع می شدند از طرفی و با مقاومت فلسطین از طرف دیگر به بحث و گفت‌وگو پرداخت. بحث و مشاوره به آنجا رسید که مارونی ها در برابر نهضت مقاومت فلسطین تسلیم شدند و مبارز? فلسطینی ها را در کشور لبنان پذیرفتند. عرب بودن لبنان را قبول کردند. هماهنگی برنام? فرهنگی را اعلام کردند و الغای رژیم مذهبی را نیز به تدریج پذیرفتند. در مقابل، مسلمانان نیز با آتش بس موافقت کردند و اعلام شد که به زودی رئیس جمهور به سوریه می رود. سوریه با مقاومت فلسطین نیز مشورت کرد و این مطالب را با خطابوعمار، یاسر عرفات، در آرشیو وزارت امور خارج? سوریه می توان دید.

به هر حال، اعلام آتش‌بس و پیروزی مسلمانان و مقاومت فلسطین نوید پایان جنگ و توطئ? لبنان را می داد، ولی از طرفی کاملاً روشن بود که سوریه، امتداد جبه? ملی لبنان و پایگاه و حامی مقاومت فلسطین است و با این همبستگی به هیچ وجه ازبین رفتن جبه? ملی و مقاومت فلسطین امکان پذیر نیست. هم? موضع ها روشن شده بود و دشمن به نقاط ضعف بیش از پیش پی برده بود و بدین ترتیب، یک توطئ? اساسی و عظیم بین شرق و غرب، بین اسرائیل و مزدوران آن و چپ های تندرو شروع شد.

ما خوشوقت و خرسندیم که در آن زمان، کاملاً آگاه بودیم و به مقاومت فلسطین و دیگران، خطرهای فراوان را اعلام می کردیم، ولی متأسفانه بحران ادامه یافت و فصل دوم جنگ خانگی لبنان که من آن را فصل دردها می نامم، شروع شد.