لبنان بی تفاوت باشد. نخست با فرستادن هیئت های نمایندگی مکرر و تلاش های سخت و خستگی آور، به نصیحت اقدام کرد، ولی بالأخره هم با عدم دخالت سوریه جنگ پایان نیافت. سوریه در آن هنگام، هم پیمان جبه? ملی لبنان و فلسطینی ها بود، به طوری که تمام اسلحه هایی که به نفع فلسطین و جبه? ملی وارد لبنان می شد، از سوریه بود. خود سوریه نیز مقدار زیادی اسلحه برای جبه? مسلمانان و وطن پرستان فرستاده بود. تبلیغات و تلاش های سوریه در کشورهای عربی نیز همه‌وهمه به نفع این جبهه بود.

مسیحیان در جنگ داخلی لبنان به پیروزی نزدیک می شدند و مقاومت ساعت به ساعت در این جنگ فرو می رفت. یکی از روزها، مسیحیان یکی از اردوگاه های فلسطینی مسیحی را به نام ضبیه تسخیر کردند. این اردوگاه به علت آنکه افراد آن مسیحی بودند، برای فلسطینی ها نقش حیاتی داشت و آن‌ها را از رنگ مذهبی بودن به دور می کرد. مقاومت فلسطین در مقابل بحران به زحمت می افتاد. روز بعد، یکی از اردوگاه های بزرگ به نام تل الزعتر را که در ماه های اخیر ساقط شد، محاصره کردند. آن‌ها مارونی ها و احزاب راست را تهدید کردند و تهدید آن‌ها بی فایده بود. تلاش فلسطینی ها سبب شد که مقدار زیادی اسلحه، ازنو، وارد جنگ شود. ولی در مقابل، ارتش لبنان نیز به نفع مارونی ها وارد شد. فلسطینی ها نتوانستند محاصر? تل الزعتر و نبعه را بشکنند. وضع نظامی مقاومت فلسطین و جبه? ملی روزبه روز بدتر می شد، تا آنکه محله ای از محلات بیروت به نام کرنتینا و مسلخ به دست مارونی ها افتاد و جنایت های عجیبی در آنجا صورت گرفت و مسلمانان در آتش ظلم و غضب می سوختند.

رئیس الوزراء [نخست وزیر]، رشید کرامی که از این بحران به شدت متزلزل شده بود، استعفا داد و به سرعت جلسه ای از رهبران مسلمان در منزل داماد او، مالک سلام، که برادر رئیس الوزرای سابق، صائب سلام بود، تشکیل شد. در این جلسه، موسی صدر، صائب سلام، رشید کرامی، کمال جنبلاط، رهبر احزاب چپ، یاسر عرفات، پیشوای مقاومت فلسطینی و دیگران شرکت داشتند و چون اوضاع و احوال به طور دقیق مورد بررسی قرار گرفت، معلوم شد که خطر پیشرفت مارونی ها و به دام افتادن فلسطینی ها، به طور واضح برای هم? حاضران روشن است.

در آن جلسه کمال جنبلاط می گفت: نقش? مارونی ها این است که پس از کرنتینا و مسلخ به مناطق اطراف بیروت حمله کنند و شیعیان را که حامیان غیرمنتظر? فلسطینی ها هستند، رام کنند و ناخن های آن‌ها را بگیرند. [اصطلاحی به معنای اینکه آن ها را تنبیه کنند.] در این حالت، سنی ها تسلیم خواهند شد و مقاومت فلسطین از پای درخواهد آمد. سپس نقش? حمله را نشان می داد.

ما درصدد چاره جویی برآمدیم و چاره ای جز پناه بردن به سوریه نداشتیم. به طور کلی توازنی که میان مسلمانان و مسیحیان لبنان وجود دارد، در اثر این است که مسلمانان امتدادی از کشورهای عربی هستند وگرنه قدرت نظامی و سیاسی مسیحیان با در دست داشتن دولت لبنان، همیشه بیشتر بوده است. در آن جلسه، تلفنی با وزیر امور خارج? سوریه، عبدالحلیم خدام تماس گرفته شد. هم? حاضران با عبدالحلیم خدام صحبت کردند و بعضی از آنان حالت استغاثه و التماس به خود گرفتند. آن‌ها از عبدالحلیم خدام خواستند که به حافظ اسد بگوید که