دارد، جریان دارد و در ورای این حوادث، نشانه‌های ظهور امتی نو و دیرینه - که برخی درباره آن سخن می‌گفتند و برخی دیگر آرزوی آن را داشتند و تعدادشان از ده‌ها نفر فراتر نمی‌رفت- پدیدار می‌شود.

و اکنون این باور ریشه می‌یابد و گسترده‌تر می‌شود و امت جدید، مکانی در زیر خورشید و جایگاهی در میان دل‌ها پیدا می‌کند و با فرهنگ و عادات و رسالت تاریخی روبه‌رو می‌شود که مردانی برای آن می‌میرند و دیگرانی در انتظار دفاع بی‌باکانه و مرگ در راه آن هستند.

این دعوت به صلح همچنان ادامه دارد و در مواضع و شعارهای متنوع دانشگاهی و فرهنگی و سیاسی و اداری و نظامی نمود پیدا می‌کند و روز به روز بر شمار کسانی که نسبت به این مسئله متقاعد می‌شوند، افزوده می‌شود و شمشیر کسانی را که متقاعد نشده‌اند، خاموش می‌کند.

امّا پیوند میان منادیان امت جدید با امت عرب، امت اصلی آنان، با وجود تلاش‌های پیگیری که صورت می‌گیرد، رو به سست شدن و گسستن است.

این پیوند که در موضع سوریه نمود یافته است، امروز دستخوش هجومی سنگین در داخل و خارج است و افراد بسیاری، آگاهانه یا ناآگاهانه، در پی گسستن آن یا ضربه ‌زدن به آن هستند و می‌خواهند سوریه را بیشتر تحت فشار عربی و بین‌المللی قرار دهند و اسرائیل همچنان به اجرای نقشه خود ادامه می‌دهد. این نقشه اسرائیل گامی است از یک مسیر هزار مایلی : امت مارونی شکل بگیرد و لبنان تکه‌تکه شود، هرچند بر روی نقشه یا از نظر حکومتی یک‌پارچه بماند. پس از آن مراحل بعدی اجرا می‌شود و در این میان داوطلبان [جنگ و فتنه‌انگیزی] آماده‌اند و تحریک‌گری اسرائیل نیز ادامه دارد.

بسیاری درباره تشکیل دولت‌گونه‌های فرقه‌ای، یعنی دولت مارونی و دروزی و غیر آن، در اطراف اسرائیل صحبت کرده‌اند، ولی درباره مراحل بعدی نقشه ساکت مانده و به آن پی نبرده‌اند و چیزی درباره قبطیان در مصر و کردها در عراق و مسیحیان در سوریه نگفته‌اند.

آیا ممکن است که آفریقا، این قاره کشورهای در حال رشد، از خطر دور بماند؟ وضعیت جنوب سودان، سومالی، جیبوتی و قبایل عفر و عیسی، اریتره در شمال آفریقا و عرب و بربر، نیجریه و قبایل هوسه و ایبوریوربا چه خواهد شد؟ و به همین ترتیب.

پس از آن نوبت اروپاست : وضعیت بلژیک و ایرلند و همه اروپا را می‌دانیم که چگونه ملت‌ها با یکدیگر درگیر هستند.

کانادا و اسپانیا و اسکاندیناوی و همچنین اتحاد جماهیر شوروی و آسیا و آمریکای لاتین و ایالات متحده نیز بی‌تردید نوبتشان -هرچند دیرتر- خواهد رسید.

رخدادها و سخنرانی‌هایی که در دانشگاه‌ها در نقاط مختلف صورت می‌گیرد و نشریاتی که در اروپا و به‌ویژه این روزها در سوییس منتشر شده است و همچنین حساسیت‌های فزاینده در میان گروه‌های مذهبی که از دنیای عرب بر اروپا انعکاس یافته، و یا ادعا می‌شود که چنین انعکاسی وجود دارد، همگی این واقعیت را تأکید می‌کند که صهیونیسم جهانی، همچنان به تقویت این گرایش و اجرای این نقشه ادامه می‌دهد.

حوادث لبنان و اتفاقات غافل‌گیرکننده‌ای که طی آن رخ‌ داد، ثابت کرد که این نگرانی‌ها، واقعیت دارد و لبنان دروازه آن است. آیا عرب و رهبران عرب به این امر راضی هستند؟ بلکه آیا غرب به این امر راضی است؟