مکان و تاریخ : حسینیه نبی شیث، 9/4/1977

مناسبت : گرامیداشت شهدای أمل که در درگیری‌های طیبه کشته شدند.

منبع : الرسالة، شماره 7

متن

رهبری جنبش محرومان، افواج مقاومت لبنانی (امل) مراسمی برای بزرگداشت شهدای جنوب، که در درگیری‏های طیبه کشته شده بودند، در حسینیه روستای نبی شیث در بقاع برگزار کرد. در این مراسم که هزاران نفر از شهروندان حضور داشتند، نیروهای مسلح «أمل» رژه رفتند. در ابتدا مجری مراسم، نجیب وهبی، در سخنانی مقام شهدا را ستود و پس از آن برادر ابوالفضل الموسوی، مسئول محور طیبه بر ردّ همزیستی با دشمن صهیونیستی تأکید کرد و وجود تانک‌ها و تجهیزات ویرانگر دشمن را در بلندی‏های طیبه و رب ثلاثین و تلة مسعود، شاهدی بر قهرمانی شهدا دانست.

سپس برادر عادل الحسینی در سخنانی خطاب به شهیدان گفت : شما زیر بار ذلت نرفتید و بر مرکب عزت سوار شدید و وارد دریای جان‌فشانی شدید و پرچم حق را برافراشتید و دین خدا را یاری رساندید و تاج عزت را، که برای خدا و رسول او و مؤمنان است، بر سر نهادید.

سپس برادر قیس عبدالله از طرف استان بقاع سخنرانی کرد و گفت : ای شهیدان نیکوکار و وظیفه‏شناس، اگر کربلا برای تاریخ است، امروز تاریخ برای شماست.

خواهر آمنه الموسوی از طرف خواهران شهدا و شاخه زنان در سخنانی گفت : برادران شهید! شما با عقل و ایمان و صداقت و آرمان خود، راه مجد و عزت را انتخاب کردید و چه انتخاب نیکویی کردید.

برادر ابویحیی، مسئول نظامی حوزه بقاع از طرف «أمل» سخنرانی کرد و به بیان عواطف و اندیشه‏های شهدا و باور آنان در دفاع از هر وجب از خاک لبنان در برابر دشمن صهیونیستی پرداخت.

برادر علی شکر، نضال، از طرف خویشان شهدا سخنانی ایراد کرد و گفت : ما به جنوب نرفتیم تا تجاوز و دشمنی کنیم، بلکه رفتیم تا حجت را بر ستمگران و بی‏تحرکان و بی‌عملان تمام کنیم.

سپس شیخ محمد یعقوب در سخنانی گفت : تو ای شهید آرمان! تو آن‌گونه که مرگ می‏خواهد، نمردی بلکه آن‌گونه که عقیده می‏خواست، مردی.

او سپس این‌گونه از امام دعوت به سخنرانی کرد :

از سرزمین جنوب، این سرزمینِ بخشنده، و جایگاه عطا و شهادت، زبانی سرشار از شکوه و اراده، که با جویباری از خون، معنای عدالت و حقِ سیادت را در افق ترسیم می‌کند.

و ما در سرزمینمان، علی‌رغم ستم‌هایی که هست، توانایی مردانمان و استواری پهلوانانمان را محقق می‌کنیم و آرزوهای رهبران و راهنمایان، که در طول تاریخ معلق مانده است، با خون آمیخته می‌شود و مردم را بر آن می‌دارد که بر صورت