نمی‏توان آن‌ها را در روند ساختن وطن نادیده گرفت، ولی محقق ساختن آن‌ها بنابر دیدگاه هم‌وطنان متفاوت است.

مسئله آزادی در لبنان شرط اساسی برای بقای همزیستی و به دنبال آن تحکیم وحدت در لبنان است. از این رو، ما سخت به مسئله همزیستی پایبندیم و آن را امانت خدا و انسان در دستان خود می‏دانیم. تداوم این همزیستی جز با احترام و اعتماد متقابل و رغبت همگان برای همزیستی با یکدیگر امکان‏پذیر نیست. این امور جز در سایه آزادی فراهم نمی‏آید؛ همچنان‌که آزادی در عرصه اقتصادی و مطبوعاتی مایه خیر و اقتدار لبنان است.

لبنان با آزادی بزرگ است و بدون آن کوچک. البته باید توجه داشت که این آزادی نباید به شکل گذشته خود باشد، چراکه قبلاً آزادیِ احتکار و انحصارطلبی بود، نه آزادی در اقتصاد و کار و تلاش؛ و بلکه بالاتر از آن، آزادی احتکار از سوی قانون حمایت می‏َشد، ازجمله قانون وکالت شرکت‏ها. همچنین آزادی مطبوعات در گذشته به معنای آزادی در بدنام کردن و ویرانگری و توطئه‏چینی بود. آزادی باید پاک و شفاف و همگانی باشد و نباید زیر لوای آزادی، توطئه و تجاوز شود.

درمورد ‌فرقه‌گرایی سیاسی؟

ما برای ایجاد برابری در فرصت‌ها و مسئولیت‌های سیاسی، خواستار لغو فرقه‏گرایی سیاسی هستیم و نه سکولارسازی [قوانین]. باید از یک سو توانمندی‏ها و قابلیت‏های بشری آزاد شود و از سوی دیگر ادیان از سوداگری و پرداخت غرامت‏های مادی به آنان رهایی یابند. برای آنکه بتوانیم به این هدف برسیم و آزادی هم‌وطنان را در امور دینی در چارچوب قانون مدنی خاص محترم بشماریم، سکولارسازی در این زمینه را نمی‏پذیریم. در لبنان تنها قانون مدنی خاص است که غیر سکولار است. دولت و همه قوانین، به جز قانون مدنی خاص، سکولار هستند. افزون بر آنکه سکولارسازی، تقلید از دیگر تجربه‏ها در دنیاست که لبنان را به سوی بیهودگی و بی‏اعتباری سوق می‏دهد و عطر و طعم خاص آن را از بین می‏برد.