و در ساخت زندگی و جامعه مشارکت کند… ما در سوگ آزادی‌ای نشسته‌ایم که از آن تعریف و تمجید می کنند؛ از آزادی در رفتار، آزادی در همه‌چیز، آزادیِ رهایی از هرگونه پایبندی و تعهد؛ پایبندی و تعهدی که از زندگی معاصر رخت بربسته است.

می خواهند انسان را به کجا برسانند؟ به آزادی مطلق؟ آزادی از چه؟ آزادی از مسئولیت یعنی شانه ?خالی کردن از مسئولیت، یعنی از بین رفتن انسانیت در انسان.

انسانی که به آنچه بر او واجب است یا بر عهد? او گذاشته شده است پایبند و متعهد نباشد، چه ارزشی دارد؟ اگر از این تعهد و پایبندی شانه خالی کنیم و اگر آزادی مطلق را آرمان خود قرار دهیم، چه کرده ایم؟ به افراد اجازه داده ایم از مسئولیت خود شانه خالی کنند و در زندگی خود فقط سربار زندگی اجتماعی و طفیلی آن باشند… و بدین‌ترتیب، جامعه‌ای ناچیز و بی ارزش را پایه گذاری کرده ایم.

وقتی می خواهند کودک با منع و نهی روبه‌رو نشود تا عقده پیدا نکند، وقتی می خواهند با پایبندی و کارآمدی آشنا نشود، چنین کودکی رشد می کند در حالی که از مهم‌ترین عناصر ساخت شخصیت سالم بی بهره است. در مواردی که کودک تکلیف ندارد، گاه بهتر و زیباتر است که با منع و نهی روبه‌رو نشود ولی اگر طبق همین رفتار رشد کند، در آینده تعهد و کارآمدی برای او معنا نخواهد داشت.

در نخستین گام، گسستگی را در جامع? معاصر پدید آوردند و میان نسل ها فاصله و جدایی انداختند… و در گام دوم، عطا و بخشش آن را از بین بردند. جوامع پیشرفته و کارآمد در این عصر، فقط عطای مادی دارند که سرانجام آن ماندگاری و پایداری نیست و سقف آن بر سر اهلش فروخواهد ریخت. عجیب اینجاست که آنان می خواهند ایمان به ارزش ها را از شرق نیز بگیرند؛ زیرا ایمان به ارزش ها راهی است برای همبستگی و تعامل و اتحاد میان مردم و گروه ها و نسل های مختلف.

ما نقش اصیل عالم دین را که در مرجع فقیدمان نمود یافته بود گرامی می‌داریم؛ یعنی نقش انسان سازی، رویاندن ارزش ها در نفس، تربیت انسان و ایجاد همبستگی و کارآمدی در مردم. ما با تکریم علام? فقید، این ارزش ها و این کارآمدی های بی نقص را ارج می نهیم. از خداوند می خواهیم رحمت فزایند? خود را به او عطا فرماید و خسارت فقدان او را در این امت جبران کند و به دوستداران و پیروان نیک او عزت و خیر و سعادت بیشتر عنایت کند.