دور از غوغای تبلیغاتی از مدافعان نبعه حمایت و پشتیبانی کردند و در عرصه‌های مختلف اجتماعی و انسانی همکاری کردند.

در ماه ژوئن سال جاری، ادام? گلوله‌باران نبعه جان مردم را تهدید می‌کرد و حلق? محاصر? غذایی و دارویی نیز پیوسته تنگ‌تر می‌شد و آدم‌ربایی و کشتار شدت می‌یافت. اعضای برخی احزابِ مدعی ملی‌گرایی نیز به خانه‌ها و اماکن تجاری حمله می‌کردند و روزیِ مردم را به غارت می‌بردند و آنان را به ذلت می‌کشاندند و مصیبت را به اوج می‌رساندند.

در آن ماه، اعضای سازمان کمونیستی کار، جبه? دموکراتیک، جبه? خلق و حزب سوسیالیست کارگر به شهروندان ارمنی حمله بردند و کشتند و غارت کردند و هتک حرمت کردند و برای تحریک ارامنه، به گلوله‌باران بی‌هدف ادامه دادند و به‌طور هم‌زمان با اشغالگران راست‌گرا ارتباط برقرار کردند و به مراکز ارامنه هجوم بردند و نبرد تبلیغاتی و تحریک‌آمیزی را با احزاب ارمنی آغاز کردند.

نبرد و درگیری میان اعضای این سازمان‌ها (که در لباس ملی‌گرایی، برای تجزی? کشور تلاش می‌کنند و با سلاح فرقه‌گرایی و کینه‌توزی، داعی? ترقی‌خواهی دارند) و هم‌پیمانان آن‌ها از یکسو و ارامن? حزب طاشناق از سوی دیگر، در نوزدهم جولای 1976 و در حالی که فشار و گلوله‌باران راست‌گرایان شدت یافته بود و رسانه‌ها سوداگری با جان مردم را برای رسیدن به پیروزی‌های سیاسی و کسب مال به اوج رسانده بودند، مصیبت نبعه نیز آغاز شد و کشتارهای خونین در کمپ‌ طراد، کمپ سیس و کمپ مرعش و خیابان اغابیوس به راه افتاد و محورهای منتهی به نبعه، به دست نیروهای مسلح راست‌گرا افتاد و پیش از پایان جولای 1976، نبعه سقوط کرد، در حالی که هم‌زمان با وقوع جنایات و کشتارها، نیمی از باقی‌ماند? ساکنان این منطقه نیز برای حفظ جان خود، نبعه را ترک کرده بودند.

تلاش‌هایی برای نجات نبعه صورت گرفت، ازجمله اقدامات ابوعمار (یاسر عرفات) که به توافق آتش‌بس میان جنگجویان حاضر در نبعه و ارامنه، در 23 جولای منجر شد. سپس مجلس اعلای شیعیان با سران حزب طاشناق و در ادامه در 26 جولای با دکتر حسن صبری الخولی، نمایند? اتحادی? عرب، تماس برقرار کرد و فردای آن روز با تقدیم یادداشت مکتوب به ایشان، حضور نیروهای حافظ صلح عربی را خواستار شد. امام صدر نیز تماس‌های متعددی با دولتمردان سوری برقرار کرد.

در 31 جولای، نیروهای مسلح راست‌گرا به رهبران سوریه تعهد دادند که از ادام? تجاوز به نبعه خودداری کنند و آتش‌بس کامل را بپذیرند؛ امّا به تعهد خود پایبند نماندند و حملات را ادامه دادند.

در چهارم اوت 1976 نمایندگان احزاب ملی و ترقی‌خواه، سند تسلیم خود را در باشگاه ارامنه به امضا رساندند و شصت نفر از جنگجویان عضو این احزاب، سلاح‌های خود را رها کردند و گریختند. برخی دیگر از آن‌ها نیز به صفوف اشغالگران پیوستند و با آنان به درگیری‌ها ادامه دادند. فقط نمایندگان فتح و امل بودند که برگ? تسلیم را امضا نکردند و اعضای این دو تشکل نیز به حکم وجدان و شرف خود گردن نهادند و تا لحظ? شهادت، دفاع و مقاومت را ادامه دادند.

رسانه‌های به اصطلاح «ملی‌گرا»، تا چندین روز پس از نبرد نوزدهم جولای و روزهای پس از آن، که موجب سقوط نبعه شد، اخبار مربوط به وقایع نبعه و پیرامون آن را بایکوت کردند و کشتارها و مصایب