کند، مورد پذیرش ماست. ما با نیروی انسانی جنگ را ادامه می‌دهیم. مبارزان ما ده سال یا بیشتر سابقه دارند. من با جدیت موافق آتش‌بس و پایان جنگم، به شرط آنکه مثل همیشه رفتار نکنند.

شیخ خالد: شما خواهان پایان جنگید، آن‌ها هم که همین را می‌خواهند. ما هم همین آرزو را داریم. امّا چه اقدامات مثبتی پس از موضع‌گیری سوریه به منظور پایان درگیری‌ها و بازگشت به حالت عادی انجام شده است؟

رشید کرامی: باید برنام? مدونی داشته باشیم، زیرا سوریه به تعهد خود پایبند است و اگر کسی توافق را زیر پا بگذارد، همگی با هم در برابرش قرار می‌گیریم و هیچ‌کس با ما مخالفت نمی‌کند.

عرفات: اگر رئیس‌جمهور با استفاده از اختیارات خود بخواهد آشتی ملی برقرار کند، ما نیز باید او را یاری دهیم، زیرا امنیتی که حاصل صلح و آشتی باشد، خیلی بهتر از امنیتی است که در نتیج? خشونت پدید آید. من با کسی خصومت ندارم، حتی با جمیّل و شمعون. من حتی جناب نخست‌وزیر رشید کرامی را تحت فشار قرار دادم تا با شمعون آشتی کند. حالا هم آماده‌ام که در این زمینه کمک کنم و از تبلیغاتی که بر ضد من می‌شود، هراسی ندارم. اگر رئیس‌جمهور جدید بخواهد کار خود را با ایجاد آشتی و صلح آغاز کند، این بهترین برنام? ممکن برای شش سال آینده خواهد بود و من او را یاری خواهم کرد… من پیش از این هم برای ادام? تماس‌ها میان جنبلاط و سرکیس فشار آورده بودم. اگر چاره‌ای جز آشتی ملی نیست، ‌پس این همه درگیری و نبرد برای چیست؟ آن‌ها که امتحان کرده‌اند و می‌دانند نیروهای ما قادرند تا کسروان و جونیه و حتی جنت براقش پیشروی کنند.

رشید کرامی: باید زمان آشتی ملی را تعیین کنیم. آیا دستیابی به آن قبل از شروع به کار رئیس‌جمهور جدید ممکن است؟

عرفات: نه، امکان ندارد!

رشید کرامی: فرنجیه می‌گوید تا زمانی که امنیت برقرار نشده، استعفا نخواهد کرد. پس باید امنیت برقرار شود.

عرفات: من و حافظ اسد به توافق رسیده‌ایم. وی گفت که استعفای فرنجیه در دست اوست. پس سوریه اخلاقاً دراین‌باره مسئول است، زیرا به من قول داده‌اند. حتی حافظ اسد گفت: استعفای فرنجیه در جیب من است!

شیخ خالد: جناب نخست‌وزیر! با وجود فرنجیه، ‌تلاش برای برقراری امنیت بی‌فایده است. مصلحت حکم می‌کند که رئیس‌جمهور استعفا دهد و برقراری امنیت با رئیس‌جمهور جدید آغاز شود. مانعی ندارد که پایان درگیری را به شکل غیرعلنی اعلام کنیم تا استعفا انجام گیرد.

هانی الحسن: در حال حاضر به جز حمله به عینطوره درگیری دیگری وجود ندارد. آن‌ها گمان می‌کردند که اگر این حمله با موفقیت همراه شود، روند آشتی ملی دگرگون خواهد شد. امّا پس از اینکه شکست خوردند، اوضاع آن‌ها بسیار ناگوار شد.