یا به خانه‌هایتان تعرض شود و آن‌گاه با فرماندهان، جنگجویان یا دوستان آن‌ها ‌که تاکنون وجودشان را منکر بودید و حتی به آن‌ها فکر نمی‌کردید‌ تماس برقرار کنید؟

آیا زبان به شماتت می‌گشایید؟ چه کسی را سرزنش می‌کنید؟ فرجام کار را از آنِ که می‌دانید؟ آیا شنیده‌اید آنچه را که دوستان -‌و نه حتی دشمنان‌- دربار? شما می‌گویند؟ در محنت و رنج میهنمان همین بس که در آن سوی دنیا، کشته ‌شدن پنج تن از افراد مسلح عضو سازمان «باسک»، کاخ فرانکو و حکومت و ساختار آن را به لرزه می‌افکند، امّا دردهای هولناکی که بر ما فرود آمده، پشت کسی را نمی‌لرزاند و کسی به ما و شهر و کشور ما اهمیتی نمی‌دهد، جز سوداگران اسلحه یا دشمنان کمین‌کرد? ملامتگر.

کجایید ای فرهیختگان باوجدان لبنانی و ای کسانی که سرنوشت مشترک دارید و ای دوستان خردمند؟! بیندیشید، بررسی کنید، بکاوید، بخواهید، اصرار ورزید، خواهش کنید، کمک بخواهید، انتقاد کنید، سرسختی نشان دهید، خواست? خود را برای بار دوم، سوم و چهارم مطرح کنید. پیشنهاد خود را در میان هم‌وطنان اعلام کنید، در میان دانشجویانی که از صحنه کنار رفته‌اند، بانگ برآورید. گواه باشید و جهانیان و تاریخ را گواه بگیرید و در زمان رنج و محنت در کنار میهن باشید.

اغلبِ راه‌حل‌های مطرح‌شده -‌با تمام احترامی که برای مطرح‌کنندگان آن قایلم‌- به جز چند مورد، همگی مبتنی بر فرقه‌گرایی‌اند و فرقه‌گرایی بلای جان این کشور است. برخی دیگر از راه‌حل‌ها نیز بر مبنای منافع گروهی مطرح شده‌اند که پذیرش و اجرای آن‌ها به معنای پیروزی یک گروه بر گروه دیگر است که مقبول نیست. برخی از راه‌حل‌ها نیز از تشنج و تهدید نشئت گرفته‌اند و بدیهی است که مردودند!

تحقق راه‌حل‌های عادلانه و منصفانه، به اجرای صحیح و وحدت مواضع نیازمند است، که در غیر این صورت، به گفت‌وگوی کران و گنگان شبیه خواهد بود که در نهایت طرف مقابل مدعی می‌شود که خواسته‌های مشخص یا پیشنهادهای معینی دریافت نکرده است و بدین‌سان، با وجود استمرار تلاش‌ها، نشست‌ها، جلسات و تماس‌های ویژه و آکنده از وعده‌های مثبت، نتیجه‌ای جز توقف و رکود دربر نخواهد داشت… و بحران همچنان ادامه می‌یابد.

با شما از هراس و هراس متقابل سخن می‌گویند و برای ایجاد هراس در نزد دیگران تلاش می‌کنند، گویی به جای درمان، گسترش بیماری را مدنظر دارند.

و در یک کلمه باید گفت که اکنون میهن ما با بزرگ‌ترین بحران در طول تاریخ خود مواجه است. بحرانی که از قربانیان جنگ فراتر می‌رود امّا علل، پیامدها، ابعاد و عوامل داخلی و خارجی درگیر در آن، فضایی را به وجود آورده‌ است که به نظر می‌رسد حتی پزشکان نیز جز تشدید بیماری کاری نمی‌کنند.

و اکنون ای اندیشمندان باوجدان لبنانی! ما و هم? میهن شما را خطاب می‌کنیم تا پیش از فوت وقت و از دست ‌رفتن فرصت، برای خروج کشور از بحران راهی بیابید.

از شما انتظار می‌رود که آینده‌ای را بسازید که با پیامدهای گذشته ارتباطی نداشته باشد؛ آینده‌ای که مردم را در کنار هم گرد آورد، نه گروه‌ها و احزاب را؛ آینده‌ای که در آن حقوق و تکالیف هم? شهروندان با هم برابر باشد؛ آینده‌ای که در آن کشور ما بتواند در برابر تهدیدهای جانی و تجاوزهای نظامی، فرهنگی