از تخریب کعبه، نزد ابرهه رفت. ابرهه از اینکه عبدالمطلب برای بازداشتن او از تخریب کعبه نیامده، تعجب کرد و چون دراین‌باره از عبدالمطلب پرسید، او جواب داد : «من مالک شتران هستم، این خانه نیز مالک و خدایی دارد که از آن نگهداری می‌کند.» چنین اعتماد و اطمینان کاملی سبب ایجاد ضعف در ابرهه شد، مردد گشت و خواست که بازگردد، اما توصیه یاران و نگرانی بابت تضعیف روحیه سپاهیان و در نهایت، شکست سپاهیان در یمن او را از بازگشت بازداشت. در این هنگام و به‌رغم وجود سختی‌های راه کوشید که وارد شود، اما برخی از فیل‌ها از وارد شدن به مسجدالحرام امتناع کردند. اما او بر ورود اصرار کرد. ناگهان مردم پرندگان بسیار دیدند، که قرآن کریم آن‌ها را «ابابیل» می‌نامد، دسته‌دسته و پشت سر هم و گروهی در پی گروه دیگر می‌آمدند و به همراه خود سنگی از «سجّیل»[296] داشتند. پرندگان گروهی آمدند و بالای سر سپاه ابرهه پرواز کردند و سنگ‌های خود را پرتاب و سپاه ابرهه را نابود کردند. طبیعی است که اگر به تعداد زیاد پرنده‌ها و مقدار فراوان سنگ‌هایی که صدها هزار یا میلیون‌ها پرنده حمل می‌کنند، بنگریم، از این حادثه تعجب نمی‌کنیم. شاید بارها هجوم ملخ‌ها را به باغ‌ها و مزارع دیده باشید که وقتی میلیون‌ها ملخ که حشره‌ای کوچک و ضعیف است، می‌آیند، کشاورزی و زراعت و همه‌چیز را نابود می‌کنند. همین‌طور وقتی تعداد زیادی پر نده که حامل سنگ‌هایی کوچک هستند یا گل مخلوط با ماسه، به پاهایشان چسبیده و آن حجم انبوه سنگ را بر سپاهیان یا فیل‌ها می‌اندازند، طبیعی است که آن‌ها را چون کاهِ پس‌مانده در آخور می‌کند.

به هر حال، این سوره نقل تصویری است روشن از آنچه بر تاریخ عرب گذشته و مردم بسیاری شاهد آن بوده‌اند و آن را آغاز تاریخ خود کرده‌اند و بدان می‌بالند و آن را حمایت خدای تعالی از کعبه و قبله خود و حمایت از روزی و مجد و کرامتشان می‌دانند. این آیه و سوره معانی دیگری نیز دارد که اصحاب مکتب علمی در تفسیر قرآن از آن سخن گفته‌اند. إن‌شاءاللّه در جلسه بعد درباره آن سخن خواهیم گفت.

والسلام علیکم و رحمـةاللّه و برکاته.