گام به گام با امام موسی صدر جلد 9

جلد: 9
صفحه: 109

بیم‌ وهراس‌ بر سرزمین‌ آنان‌ سایه‌ افکند و تولید فرآورده‌های‌ آنان‌ با رکود مواجه‌ شد. لبنان‌ که یکی‌ از اعضای‌ اتحادیه عرب‌ است و به میثاق‌ عربی خود‌ پایبند است و در دوره‌ای‌ رهبری‌ مشترک‌ را نیز پذیرفته‌ بود، تکلیفی‌ داشت‌ و حقی‌ نیز برایش‌ متصور بود.

تکلیف‌ لبنان‌ این‌ بود که‌ در برابر دشمن‌ مشترک‌ ملت عرب ایستادگی‌ کند، و حق‌ لبنان‌ این‌ بود که‌ در ابعاد اقتصادی، سیاسی، اجتماعی‌ و دیپلماتیک، در همه‌ جهان‌ عرب‌ پذیرفته شود. اما مشکل‌ از آنجا ناشی‌ می‌شد که‌ جنوب‌ به‌تنهایی‌ آن‌ «تکلیف» را ادا کرد، اما سراسر لبنان‌ از این‌ «حق» بهره‌مند شد. در واقع،‌ زمانی‌ که‌ دولت‌ لبنان‌ اعلام‌ می‌کرد که‌ مدافع‌ و پشتیبان‌ مسئله فلسطین‌ است؛ و آن‌ زمان‌ که‌ رئیس‌جمهور لبنان‌ به‌ سازمان‌ ملل‌ می‌رفت‌ و درباره‌ این‌ قضیه‌ سخن‌ می‌گفت؛ و هنگامی‌ که‌ هیئت‌ لبنانی‌ در مجامع‌ جهانی‌ و همایش‌های‌ مختلف‌ به‌ نمایندگی‌ از مسئله فلسطین‌ سخن‌ می‌گفت، فقط مردم جنوب‌ بودند که‌ به‌تنهایی‌ و بدون‌ هرگونه‌ کمک‌ و یاری، بار سنگین‌ مسئله فلسطین‌ را بر دوش‌ می‌کشیدند. در نتیجه، جنوب‌ به‌تنهایی‌ و به‌ نمایندگی‌ از کل‌ لبنان‌ این‌ مسئولیت‌ را بر عهده‌ گرفت، اما «حق» و بهره‌ و منافع‌ و دستاوردها به‌ همه‌ لبنان‌ رسید. درباره‌ عرب‌ها‌ باید بگویم‌ که‌ آنان برادران‌ ما هستند. عزت‌ و سربلندی‌ آنان، موجب‌ سربلندی‌ ماست‌ و شکست‌ و ناکامی‌ آنان، شکست‌ ماست‌ و هر رنجی‌ که‌ به‌ آنان‌ برسد، به‌ ما رسیده‌ است. اما آنان نیز باید در قبال‌ مسئله‌ مشترکی‌ که‌ از سال ‌1948 میلادی تاکنون‌ همه‌ کشورهای‌ عربی‌ با آن‌ مواجه‌ بوده‌اند، مواضع‌ را به‌ درستی‌ ارزیابی‌ کنند. این‌ مسئله تاکنون‌ دولت‌ها و نظام‌هایی‌ را ساقط‌ کرده‌ و حکومت‌ها و نظام‌هایی‌ را هم‌ بر سر کار آورده‌ است. تمامی‌ تحولات، معاملات‌ و راهکارهای‌ سیاسی‌ جهان‌ عرب، تحت‌ تأثیر دشمنی‌ ما با اسرائیل‌ و مسئله مقدس‌ فلسطین‌ قرار دارد.

هنگامی‌ که‌ کشورهای‌ عربی‌ درمورد جلوگیری‌ از تغییر مسیر رود اردن‌ به دست‌ اسرائیل‌ بحث‌ می‌کردند، لبنان‌ هم‌ در آن‌ مسئله‌ مشارکت‌ فعال‌ داشت، زیرا برخی‌ از سرشاخه‌های‌ رود اردن‌ از جنوب لبنان‌ سرچشمه‌ می‌گیرد. ما موافقت‌ کردیم‌ و از ورود آن‌ سرچشمه‌ها به‌ اسرائیل‌ جلوگیری‌ کردیم. می‌خواستیم‌ آب‌های‌ الحاصبانی‌ و الوزانی‌ را در خاک‌ لبنان‌ استفاده‌ کنیم. اما اسرائیل‌ ما را هدف حملات‌ خود قرار داد و کسی‌ از ما حمایت‌ و پشتیبانی‌ نکرد. علی‌رغم این‌همه فداکاری، هیچ‌ دولت‌ و هیچ‌ ارتشی‌ از ما دفاع نکرد.

می‌خواستیم‌ با استفاده‌ از آب‌ لیطانی 45 هزار هکتار از زمین‌های‌ جنوب‌ را زیر کشت‌ ببریم، اما اسرائیل‌ از هر سو دست‌ به‌ کار شد و با کارشکنی‌ و تهدید در محافل‌ بین‌المللی‌ اعمال‌ نفوذ کرد تا از تأمین‌ منابع‌ مالی‌ آن‌ طرح‌ جلوگیری‌ کند. در نتیجه،‌ هیچ‌یک‌ از کشورهای‌ عربی‌ بودجه در اختیار ما قرار ندادند و هیچ‌ سازمان، مؤ‌سسه‌ یا صندوقی‌ هم‌ ما را در این‌ کار یاری‌ نکرد.

در زمان‌ بروز مشکل‌ جنگ‌ داخلی نیز اوضاع‌ به‌ همین‌ منوال‌ بود. زمانی‌ که‌ همه‌ جبهه‌ها آرام‌ بودند، جبهه‌ ما درگیر نبرد بود. چه‌ کسانی‌ جنوب‌ را وارد جنگ‌ کردند؟ کار لبنانی‌ها نبود، زیرا سرزمین‌ آنان‌ اشغال‌ نشده‌ بود. در واقع‌، عرب‌ها‌ بودند که‌ در جنوب‌ جنگ‌ به‌ راه‌ انداختند. برخی‌ از مسئولان‌ که‌ با انتقال‌ مقاومت‌ فلسطین‌ به‌ جنوب‌ موافقت‌ کردند، عامل‌ بروز جنگ‌ در این‌ منطقه‌ بودند. یکی‌ از مسئولان‌ رسمی‌ و حکومتی‌ بود که‌ با این‌ کار موافقت‌ کرد، نه‌ مردم‌ جنوب. گروهی‌ را فرستادند و کاری‌ کردند