گام به گام با امام موسی صدر جلد 9
امنیت منطقه و جهان را تهدید کنند. اینطور نیست؟
و اکنون پس از اشغال، ما چه میخواهیم؟ جنوب چه میخواهد؟ لبنان از اعراب چه میخواهد؟ اکنون لبنان پس از طرح موضوع اشغال در شورای امنیت، مسئولیت قدرتهای بزرگ و دیگر کشورها را به آن یادآور میشود. ما از این حقیقت باخبریم که اعراب علاوه بر نیروی نظامی، سلاحهای دیگری هم در اختیار دارند که همه یا قسمتی از آنها را در جنگ 1973 میلادی به کار گرفتند. سلاحهایی چون روابط بینالملل و روابط دیپلماتیک، اقتصادی، سیاسی، نفتی، مالی و فرهنگی. روابط کشورهای عربی با جهان سوم، مسلمانان، مسیحیان، کشورهای سوسیالیست و حتی ایالات متحده در سطح خوبی قرار دارد. ایالات متحده در اینباره مسئول و متعهد است و متضرر میشود. این کشور در جنگ سومالی نقشی ایفا کرد که تعجب جهانیان را برانگیخت.
پس از این چه خواهد شد؟ اشغال سرزمینی دیگر و جهانیان و اعراب، دوستان و یاران، مؤمنان و پایبندان به ارزشها و اصول و صلح و حقیقت، هریک مسئولیت تاریخی خویش را در قبال حق و عدالت و در مواجهه با ظلم و نابرابری درک خواهند کرد؛ ظلمی که بر پایه سه عامل متحد تاریخی، از ازل وجود داشته و امروزه آن سه عامل را استعمار، استثمار و گمراهی مینامیم و قرآن کریم نیز آن را استضعاف نام نهاده است. پس بنگرید که پیش روی خود چه میبینید؟ پس از همه اینها و مهمتر از همه آنچه گفتیم، این است که تمامی اعراب بهویژه جبهه پایداری عربی و سازمان آزادیبخش فلسطین، مسئولیت خود را در قبال مسئله فلسطین ادا کنند و اجازه ندهند که اهالی جنوب لبنان پس از آن همه فداکاری در راه مهمترین مسئله عصر حاضر و در برابر خطرناکترین دشمن تاریخ، بار مسئولیتها را بهتنهایی بر دوش کشند.
آیا خواسته زیادی مطرح کردهایم؟ چنین نیست، زیرا همگان در آینده نزدیک بهای خواسته ما را خواهند پرداخت: «هَاأَنتُمْ هَؤُلَاء تُدْعَوْنَ لِتُنفِقُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَمِنکُم مَّن یبْخَلُ وَمَن یبْخَلْ فَإِنَّمَا یبْخَلُ عَن نَّفْسِهِ وَاللَّهُ الْغَنِی وَأَنتُمُ الْفُقَرَاء وَإِن تَتَوَلَّوْا یسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَیرَکُمْ ثُمَّ لَا یکُونُوا أَمْثَالَکُمْ.»[3]
صدق الله العظیم.
[3].?«آگاه باشید که شما را دعوت میکنند تا در راه خدا انفاق کنید. بعضی از شما بخل میورزند؛ و هرکس که بخل ورزد، در حق خود بخل ورزیده است. زیرا خدا بینیاز است و شما نیازمندانید. و اگر روی برتابید، به جای شما مردمی دیگر آرد که هرگز همسان شما نباشند.» (محمّد، 38)