24/12/1977

آقای صائب سلام با امام صدر دیدار کرد و پس از آن گفت : «این دیدار برای عرض تبریک به امام به مناسبت بازگشت ایشان از حج و همچنین همفکری درباره اوضاع کنونی بود. ما دیگر نمی‌توانیم فقط بگوییم جنوب، چراکه وضعیت عمومی منطقه بر همه مسائل ما در همه ابعاد آن و به‌ویژه بر لبنان و به‌طور اخص بر جنوب و مشکلاتی که از آن رنج می‌برد، تأثیر می‌گذارد. در گفت‌وگو با امام دریافتم که هر دو دیدگاه و چشم‌انداز مشترکی داریم.»

امام صدر نیز گفت : «در واقع من مدتی است که در صدد ملاقات با آقای صائب سلام هستم، زیرا ایشان دیدگاهی ژرف و آرایی شجاعانه دارد و مواضعی را که به مصلحت لبنان می‌بیند، خالصانه پیگیری می‌کند. هرچند اوضاع گذشته و پیش‌آمدهای غیرمنتظره، این ملاقات را به تأخیر انداخت، خوشبختانه امروز ایشان به مناسبت بازگشت من از حج، به اینجا آمدند و من از این فرصت برای همفکری با ایشان درباره همه موضوعاتی که نیازمند گفت‌وگو و رایزنی است، استفاده کردم. این موضوعات که بسیار زیاد است، در سرنوشت ما و همه امور کشور تأثیر می‌گذارد و از این رو، همه مردان عرصه دین و دنیا و فرهنگ و اندیشه و عمل را به سوی خود می‌کشاند؛ چراکه همه در معرض خطرند و با این موضوعات در ارتباط‌اند.» امام افزود : «در این دیدار، درباره اوضاع عمومی جهان عرب و تحولات نگران‌کننده آن و همچنین درباره وفاق و همبستگی ملی و بررسی بیشتر مشکل جنوب که همچون پیکری بیمار از هر عامل کوچک و بزرگی تأثیر می‌پذیرد، گفت‌وگو کردیم. می‌توانم بگویم دیدار سودمندی بود و چه‌بسا یکی از دیدارهای سیاسی برای حل بحران جنوب و بحران میهن به شمار آید. امیدوارم این دیدار تأثیری ولو اندک بر وضع عمومی جهان عرب داشته باشد.»

از امام پرسیدند : «شما بر ضرورت دستیابی به وفاق ملی تأکید کرده بودید. آیا تماس‌های دیگری در این زمینه انجام خواهید داد؟» امام پاسخ داد : «حتماً درباره پیامی که به مناسبت عاشورا دادم، شنیده‌اید. این پیام چارچوب گسترده‌ای است که من در آن حرکت می‌کنم. امیدوارم همه هم‌وطنان مخلص نیز در این راه حرکت کنند. مدتی است که می‌بینم هم‌وطنان و رهبران سیاسی درباره وفاق ملی سخن می‌گویند و شرط می‌گذارند؛ گویا آن‌ها طرف‌های نزاعی شبیه نزاع میان دو یا چند کشور هستند. این چه شرطی است که گروهی از هم‌وطنان از دیگر گروه‌ها طلب می‌کنند؟ اگر این شرط به مصلحت لبنان باشد، مطرح کردن آن به معنای کوتاه آمدن است نه شرط گذاشتن، و اگر بر خلاف مصلحت کشور است، خود گروه شرط‌کننده نیز با این شرط زیان می‌بیند و بنابراین، شرط گذاشتن، معنایی ندارد.»

امام افزود : «تنها جای این سؤال می‌ماند که کدام شرط به صلاح است و کدام به صلاح نیست و چگونه می‌توان شرط‌هایی را که به مصلحت کشور است، شناخت. پاسخ این است که آنچه مطلوب است، تبیین چهره کشور و ساختار نظام و ابعاد آن است که جز با وفاق ملی تحقق نمی‌یابد، زیرا اگر این ویژگی‌ها تحمیل شود، مفهوم و بازده خود را از دست می‌دهد. بدین منظور، باید هم‌وطنان پیش از هرگونه شرط گذاشتن یا ردّ شرطی، درمورد این مسئله به توافق برسند. ما می‌بینیم که همه آنچه درباره