تشکل جبهه لبنانی، توافق‏نامه قاهره را ملغا شمرده است. به نظر شما چگونه می‏توان روابط لبنان و فلسطین را ترسیم کرد؟

این روابط زیربنای اصلی امنیت لبنان و روابط لبنان با جهان عرب است، همچنان‌که برای مقاومت فلسطین نیز سرنوشت‏ساز است. متون و قراردادها، هرچند ارزش و اهمیت بسیاری داشته باشند، نباید اصل به حساب آیند و سرنوشت منافع ملی را برای ما یا فلسطینیان رقم بزنند. توافق‏نامه قاهره چیزی است که در حال حاضر برای سامان‌دهی روابط وجود دارد و هیچ‌گاه، نه در نظر فلسطینیان و نه در نظر لبنانیان، بهترین گزینه نبوده است و از این رو، افکارِعمومی تا مدتی طولانی از آن بی‏اطلاع بودند. بنابراین، متون مهم نیستند. آنچه مهم است سامان‌دهی روابط به هر شکلی است که بتواند منافع سرنوشت‌ساز دو طرف را برآورده کند و دولت‌های عربی و خاصّه چهار کشور حاضر در کمیته چهارجانبه و بالاخص سوریه آن را تضمین کنند.

اسباب واقعی شکست کمیته چهارجانبه در اجرای توافق‏نامه قاهره چیست؟

توافق‏نامه قاهره از ابتدا به اندازه کافی شفاف و دربردارنده همه مسائل نبود و همواره تابع افکار اجراکنندگان آن بود. افزون بر آنکه به نظر من، علت اصلی اجرا نشدن آن، ناقص بودن آن بود. اصرار فلسطینیان و لبنانیان و دیگر کشورهای عربی بر آن نیز بدین سبب بود که تنها گزینه موجودْ همین توافق‏نامه بود.

گفتید رئیس‌جمهور، الیاس سرکیس در حال ایجاد وفاق سیاسی در لبنان است. ایشان در این مرحله چه خواهند کرد؟

از جزئیات اطلاع ندارم، ولی مواضع رئیس‌جمهور علنی است. همچنین دولت ایشان نیز اظهاراتی کرده و برنامه‏هایی دارد که می‏توان از خلال آن‌ها تصویر روشنی از لبنان جدید که مدّنظر ایشان است، به دست آورد.

آیا کمیته چهارجانبه در حال تغییر و تحوّل است یا عوض شدن؟ و آیا شما پیشنهاد خاصی در این زمینه داده‏اید؟

در پاسخ به این سؤال نیز باید به ریشه‏ها و اسباب اشاره کرد. کمیته چهار‏جانبه بیانگر اقدام جهان عرب در زمینه تقویت روابط میان لبنانیان و فلسطینیان است. به نظر من، جهان عرب هنوز به این مسئله اهتمام می‏ورزد و هر اندازه بحران لبنان به طول بینجامد، این اهتمام نیز روز به روز افزایش می‏یابد. از این رو، من فکر نمی‏کنم این مأموریت پایان یافته باشد و گمان نمی‏کنم که تغییر ساختارها، تأثیری خارق‌العاده در [حل] بحران داشته باشد. آنچه مهم است، سامان‌دهی شفاف روابط لبنانی-فلسطینی و اجرای آن و وجود ضمانت دولت‌های عربی برای آن است.

آیا شما به اولویت گفت‌وگوی سیاسی نسبت به استقرار امنیت معتقدید؟

به نظر من، مسئله امنیت، خود نتیجه نبود وفاق سیاسی درباره مسائل ملی و عربی و به‌ویژه روابط لبنانی-فلسطینی است. بنابراین، گفت‌وگوی سیاسی مخلصانه ضامن ترسیم ساختار لبنان است، و نیز ضامن ایجاد موضع یک‌پارچه لبنانی است که سامان‌دهی روابط با مقاومت فلسطین و جهان عرب را بسیار تسهیل می‏کند.