فردی فداکار است. کسی که در راه تقویت دین سخن می‌گوید نیز فردی فداکار است. ولی در این میان شهادت بالاترین معانی فداکاری را در خود جا داده است. از این روست که می‌گویند شهید بخشیده می‌شود، زیرا او همه آنچه را دارد، فدا می‌کند و از این راه به اوج فداکاری می‌رسد. برخی نیز برای جمع کردن مال یا بالا بردن جایگاه عشیره یا حفظ آبرو و قدرت و خانواده، خود را فدا می‌کنند.

اما امام حسین‌(ع) در صحرای کربلا، جایی که نه صدایش شنیده می‌شد و نه آبرویش بالا می‌رفت، خود و خانواده و همه آنچه را داشت، در طبق اخلاص گذاشت و خالصانه تقدیم خداوند کرد. معنای شهادت این است. آیا هیچ شهادتی بالاتر از این شهادت هست؟ همه این‌ها کار خدا و کار تاریخ و برخاسته از صفات والای امام حسین و شرافت ایشان است. پس اگر درباره شهادت و معانی آن بیندیشیم، درمی‌یابیم که امام حسین به اوج آن دست یافته و برای هیچ‌کس پس از خود درجه‌ای بالاتر از مقام فداکاری و شهادت باقی نگذاشته است.

اما چگونه است که فداکاری مهم‌ترین عامل دست‌یابی به پیشرفت و تمدن و ترقی است؟ هر انسانی که بخواهد جامعه‌ای فراهم آورد یا برای آزادسازی امتی تلاش کند، باید فداکاری کند. شما جوانان هونین نیز همین‌گونه فداکاری کردید که یک نمونه آن این ساختمان است. این، نخستین ثمره فداکاری شماست. شما انجمن خود را بر پایه خیر و نیکی و به نام امام حسین‌(ع) تشکیل دادید و توانستید این ساختمان را پدید آورید و تا زمانی که چنین روحیه پاکی دارید، خواهید توانست کشورتان را از دست دشمن‌ برهانید. در این صورت است که می‌توانید میهنتان را آزاد کنید و برای خود افتخار بیافرینید. پس به پیش بروید که خدا با شماست و به شما توفیق می‌دهد. والسلام علیکم.