از شعله‌وری آتش بشود؛ چه در دنیا و چه در آخرت. عذاب دو گونه است : عذاب زودهنگام در دنیا که ابولهب به آن گرفتار و کشته و خوار شد و دیگری عذابی خوارکننده در روز قیامت.

ام جمیل زن ابولهب است که قرآن او را هیزم‌کش می‌نامد. این شعار تبلیغاتی جالبی است. هنگامی که رسول‌اللّه آن را به کار برد، کنیه این زن شد؛ زنی که خود را سرور جامعه خویش می‌دید، اما رفتارش به کودکان می‌مانست. پیامبر او را هیزم‌کش نامید و این مشخصه او شد. قرآن کریم اضافه می‌کند که : « ﴿ فِی جِیدِها حَبلٌ مِن مَسَد ﴾ .» گویی که قرآن او را در آخرت این‌گونه ترسیم می‌کند که بر گردنش ریسمانی از لیف خرماست که هیزم‌ها را از جایی به جای دیگر ببرد تا رسول خدا را آزار دهد یا آتش فتنه را میان مردم برافروزد تا در جامعه فتنه ایجاد کند.

واقعیت این است که در اصطلاح قرآن سخن‌چین و کسی که در میان مردم و شهروندان جامعه، مشکلات و اخبار را منتقل می‌کند، پیرو « ﴿ حمالـة الحطب ﴾ » است. انسانی که سخنی را از مجلسی به مجلس دیگر می‌برد تا فتنه ایجاد کند، گویی وسایل آتش‌افروزی را با خود حمل می‌کند یا گویی که هیزم را پشت زبان خویش حمل می‌کند تا مردم را اغوا کند و میان ایشان آتشی ایجاد کند. بدین‌ترتیب، پیامبر(ص) رفتار این زن و شوهر را رد می‌کند و آنان را محکوم می‌کند تا امت را از پیروی از رفتار ایشان دور کند.

خداوند ما را از آنان و رفتارشان دور کند و ما را پیروان و متمسکان به حق قرار دهد تا برای منافع، پیرو و تابع خویشاوندان نباشیم و شهادت دروغ ندهیم.

والسلام علیکم و رحمـةاللّه و برکاته.