پس حسود می‌تواند به انسان‌ها آزار و اذیت برساند. ما به پروردگار صبح‌گاه از شرّ حسود هنگامی که رشک می‌ورزد، پناه می‌بریم تا حسد را درمان کنیم.

حسادت چگونه درمان می‌شود؟ شرّ حسود با نپرداختن به آن درمان می‌شود. حدیث شریف در این‌باره می‌فرماید : «رُفِعَ عَن أُمَّتِی تِسعَ ... والحسد مالم یظهر بلسان أو ید» اگر به حسادت خود بی‌توجهی کند یا به تعبیر حدیث اگر سخن نگوید. ما می‌دانیم اگر آدمی به عقده‌های درونی که در تضاد با ذات انسان و فطرت اوست، توجه نکند، آن عقده‌ها به‌تدریج از بین می‌رود. پس اگر انسان حسادت نورزد، حسد به‌تدریج ذوب و در وجود آدمی ضعیف می‌شود. در حالی که اگر بدان بپردازیم و درباره کسی صحبت کنیم و از او بدگویی کنیم و برای ضرر زدن به او بکوشیم، قوی‌تر می‌شود. حسد نیز مانند دیگر صفات روانی انسان است که پرداختن بدان موجب رشد آن می‌شود و ترک آن موجب نابودی آن.

از شرّ حسود درباره دیگران، به خدای صبحگاه پناه می‌بریم؛ یعنی به اللّه متوسل می‌شویم و در آن هنگام است که آرامش می‌یابیم. به خدا پناه می‌بریم، یعنی به معنای فلق و نور نزدیک می‌شویم و با معرفت و علم و تلاش و درایت گام برمی‌داریم و از شرّ حسود، هرکجا که باشد، در امان می‌مانیم. بنابراین، به خدای فلق پناه می‌برم، یعنی به پیش می‌روم، کار می‌کنم، برنامه‌ریزی می‌کنم تا حسود نتواند به من ضرری برساند و چون درمانده شود، خویش را درمان می‌کند و از آسیب رساندن به من دست می‌کشد. مسئله‌ای کلی درباره این سوره باقی می‌ماند که در بخش بعد درباره آن سخن خواهیم گفت.

والسلام علیکم و رحمـةاللّه و برکاته.