﴿ الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللهَ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ ﴾ » [115] یا در آیه دیگری آمده است که خداوند به تو نزدیک‌تر است: « ﴿ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ ﴾ .» [116] خداوند در مفهوم اسلامی حق است و حق از جانب خداست. هر انسانی در توانمندی‌هایش حق است و حق از رگ گردنش به انسان نزدیک‌تر است. مثال این موضوع طبیب است. تو به طبیب اجازه می‌دهی که از اسرار تو آگاه شود، امّا به برادرت چنین اجازه‌ای نمی‌دهی. تو به طبیب اجازه می‌دهی که محرمت را معاینه کند و چنین اجازه‌ای را به برادرت نمی‌دهی. این بدان علت است که طبیب در طبابتش حق است و تا هنگامی که حق است: « ﴿ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ ﴾ .» [117] این مفهوم حق و مفهوم توانمندی و شایستگی است، یعنی ثبات واقعی در عالم خارج.
به‌طور خلاصه، جامعه اعتقادی جامعه زنده‌ای است که هرکس وجود دیگری را حس می‌کند؛ نزاعی نیست، بلکه رقابت است. رقابت نتیجه تفاوت در توانمندی‌هاست و تفاوت در توانمندی‌ها باعث ایجاد جریان و همدردی و تبادل می‌شود و درنتیجه، جامعه خالی از نزاع و یک‌پارچه و زنده و غیرطبقاتی می‌شود.
جامعه‌ای که اسلام به ما پیشنهاد می‌کند، غیرطبقاتی است. این گام و این تصویری که ارائه کردیم واجد جزئیات بیشتری است نسبت به آنچه قبلاً گفته بودیم و با جزئیات بیشتر إن‌شاءاللّه در جلسه آینده صحبت خواهیم کرد.
غفر اللّه لنا ولکم.