روابط اجتماعی، تشکیل شده، می‌توانیم وظایف و مسئولیت‌های اجتماعی را که قوام جامعه به آن‌هاست، تقسیم‌بندی کنیم. مسئولیت‌های اجتماعی بر دو نوع‌اند؛ یک نوع مخصوص خانواده است، یعنی وظایفی که به تحکیم خانواده و قوی شدن این واحد می‌انجامد، و نوع دیگر وظایفی است که هدف از آن‌ها تحکیم روابط اجتماعی و عمق بخشیدن به ارتباط خانواده‌ها با یکدیگر است. پس برای تشکیل جامعه دو نوع کار باید انجام بگیرد: نوع اول، مسئولیت‌ تحکیم خانواده است که به زن سپرده شده است و نوع دیگر مسئولیت تقویت استحکام جامعه است که به مرد محول شده است.
اول باید درمورد اهمیت این تقسیم‌بندی صحبت کنیم و سپس علت آن را توضیح دهیم.
اما اهمیت این تقسیم: همان‌طور که گفتیم، اگر سنگ و آهن و بتونی ��ه این سالن را با آن ساخته‌اند، کهنه و پوسیده باشد، سالن محکمی نخواهیم داشت. خانواده هم اگر ضعیف و متزلزل باشد، جامعه‌ای قوی و مستحکم نخواهیم داشت. پیامبر(ص) فرمود: در اسلام هیچ بنایی محکم‌تر از ازدواج نیست. خواهش می‌کنم دقت کنید، این سخن از من نیست،‌ سخن پیامبر(ص) است، کسی که قرآن درباره‌اش فرموده: « ﴿ وَمَا یَنطِقُ عَنِ الْهَوَی * إِنْ هُوَ الا وَحْیٌ یُوحَی ﴾ .»[534] می‌فرماید: «ما بُنِیَ فی الإسلامِ بناءٌ أحَبُّ عِندَ اللهِ مِنَ الزّواجِ»؛ (هیچ بنایی در اسلام پایه‏گذاری نشده است که در نزد خداوند، محبوب‏تر از ازدواج باشد.) ساختمان‌‌هایی که در اسلام بنا شده‌ است، کدام‌اند؟ مساجد، مدارس، مؤسسات، و بیمارستان‌ها، همه بناهایی هستند که اسلام به آن‌ها سفارش کرده است، اما مهم‌ترین آن‌ها ازدواج است. چرا پیامبر(ص) خانواده را تا این اندازه مقدس می‌داند؟ برای اینکه زن و شوهر به دید یک شرکت سهامی به آن نگاه نکنند. تصور نکنند که ازدواج مساوی است با عشق و لذت‌های جنسی. به هدف کسب وجاهت و آبرو از خانواده عروس یا داماد و یا با این تفکر که به‌هرحال باید ازدواج کرد، اقدام به ازدواج نکنند، بلکه هدف او این است که زن و مرد مسلمان و هر انسانی، وقتی قدم به زندگی مشترک می‌گذارد، بداند که داخل مقدس‌ترین بنا و ساختمان در اسلام شده ‌��ست؛ مثل اینکه اقدام به ساخت مسجد یا مدرسه و یا بیمارستان و بالاتر از این‌ها کرده ‌است. چطور وقتی می‌خواهی داخل مسجد شوی، با خشوع و فروتنی وارد می‌شوی، به خانه و زندگی مشترک هم با همین حال وارد شو. به همین سبب است که ساختن بنای خانواده مقدس است و عبادت شمرده می‌شود و برعکس، ویران کردن آن حرام و معصیت است. همان‌طور که کسی حق ندارد دیوار مسجد را خراب کند و اگر این کار را بکند، گرفتار بیچارگی و ذلت ابدی می‌شود، همین‌طور حق ندارد با گفتن سخنی و با ایجاد اختلاف و سخن‌چینی و تحریک، زندگی مشترک دو نفر را به‌هم بریزد؛ ولو این کس پدر یا مادرشوهر باشد، حق ندارد در زندگی خصوصی مرد و زن دخالت کند. اگر کلمه‌ای بگویی که باعث تضعیف خانواده باشد، حرام است و مثل این است که کلنگ برداشته و به جان مسجد افتاده باشی. همان‌طور که حق نداری مسجد را ویران کنی، همچنین حق نداری رابطه‌ات را با همسرت تضعیف کنی و در ایفای وظایفت کوتاهی کنی؛ وظایفی که هر یک از زن و شوهر بر عهده دارند، مقدس است. زن‌ها نپندارند که کار آنان در خانه، خدمت به شوهر