دستاوردهای آن عجیب و غیرمعمول خواهد بود، زیرا نیروها و توانایی‌های انسانیِ بسیاری در عرص? دین، بی‌استفاده مانده است. چه بسیار افراد مؤمن و نهادهای دینی که در امر انسان‌سازی و تقویت جوامع تلاش نمی‌کنند، در حالی که تکلیف و وظیف? دینی ما ایجاب می‌کند که این توانایی‌ها در خدمت انسان قرار گیرد.

اگر این امکانات برای خدمت به انسان و ساختن آینده به کار گرفته شود، سلاح ترقی‌خواهی از ملحدان گرفته خواهد شد و ترقی‌خواهی فقط منحصر به چپ‌گرایان نخواهد بود، بلکه به عکس، اندیش? نوگرای دینی با افق‌های نامحدود خود که در قالب نامتناهی بودن ایمان به خدا تبیین می‌شود، بیش از همه سزاوار ترقی است. پیامبر ما حضرت محمد(ص) می‌فرماید: «الوَیل لِمَن تَساوی یَوماهُ» (وای بر کسی که دو روز او یکسان باشد.) و در جای دیگر می‌فرماید: «وَ لَو اَنْ عَبداً مُؤمناً قامَتْ قیامتُهُ و بِیَدِهِ غرسة لَغَرَسَها قَبْلَ اَنْ یَموت» (اگر بند? مؤمنی نهالی در دست دارد و لحظ? مرگش فرا رسد، پیش از مرگ آن را بکارد.)

امام در پایان تصریح کرد: «در جا زدن و توقف در عرص? دین، با روح ایمان -‌که همان حرکت رو به جلوست‌- تناقض دارد. بنابراین، ما به آیند? این جنبش خوش‌بینیم و آینده را از آن این جنبش می‌دانیم.»