با دفاع منظم و با ایمانِ راسخِ خویش شگفت‌زده کردند. قرآن کریم، شگفتی غیرمنتظر? قریشیان را از زبان یکی از فرماندهان آنان چنین بیان می‌کند: «من چیزی می‌بینم که شما نمی‌بینید.»

با وجود کمی شمار حق‌طلبان و تهی‌دستی آنان، حق و حقیقت در آن نبرد و نبردهای پس از آن به پیروزی رسید و با پیروزی خود، افسان? قدرت‌های مادی را در هم شکست و روز فرقان به نام روز مبارز? حق‌طلبانه و پیروزی حتمی حقیقت در تاریخ به ثبت رسید.

ما نیز در زندگی خود شواهدی بر اثبات این مدعا و درستی این اصل، دیده و خوانده‌ایم، ازجمله در الجزایر و ویتنام و در جنگ شکوهمند رمضان [جنگ اکتبر] بزرگ‌ترین دلیل اثبات آن را شاهد بودیم.

و اکنون ماه رمضان دیگری فرا رسیده و دو ملت عرب لبنان و فلسطین با توطئه‌ای بزرگ مواجه‌اند که ابعاد مبارزاتی و تاریخی دیگری از خاطرات جنگ بدر را زنده می‌کند، چنان‌که گویی دیگر بار با آن حادثه روبه‌روییم.

اکنون ما توطئه‌ای را پیشِ‌ رو داریم که قدرت‌های بزرگ که دستشان به خون ملت‌ها آلوده است، آن را طراحی کرده‌اند و ایادی منطقه‌ای آنان - که معبودهایی جز الله برای خود در نظر گرفته‌اند - آن را به اجرا درمی‌آورند و با مشاهد? پشتیبانی مادی و نظامی و تبلیغاتی که از کشورهای عربی و دیگر کشورها به سوی آنان سرازیر شده، این مسیر آکنده از کینه را با انگیزه‌های شخصی و برای ارضای حس برتری‌طلبی خود، ادامه می‌دهند.

دو ملت لبنان و فلسطین و هم? امت عرب از پانصد روز پیش در معرض توطئه‌ای قرار دارند که همه از آن سخن می‌گویند و همه نیز در دام آن گرفتار شده‌اند و این توطئه ادامه دارد و هم? تلاش‌ها برای توقف خون‌ریزی‌ها و پایان ویرانی‌ها با شکست مواجه شده است.

با دقت در روند اجرای توطئه می‌توان به وضوح مشاهده کرد که این توطئه سه مرحله دارد. به عبارت دیگر، سه ابزار و سه نوع ویرانگر در آن به کار رفته و می‌رود و برای غلبه بر توطئه باید به این سه مرحله توجه کنیم تا بتوانیم از ادام? آن جلوگیری کنیم.

سرانجام، بحران که نشانه‌های آن از مدتی نه چندان کوتاه آشکار شده بود، آغاز شد و به‌سرعت رویکرد فرقه‌ای پیدا کرد، یا عده‌ای عمداً آن را بدان جهت سوق دادند و جنگی مذهبی میان برادران و فرزندان یک کشور شعله‌ور شد و، بدین‌سان، کشوری که در همزیستی در جهان ضرب‌المثل بود، درگیری و نبرد میان مسلمانان و مسیحیان را تجربه کرد. شهروندان به سبب هویت دینی خود ربوده و شکنجه می‌شوند و به قتل می‌رسند و جناز? آنان در خیابان‌ها یا زیر پل‌ها رها می‌شود. مناطق مسکونی کورکورانه و بی‌هدف گلوله‌باران می‌شود، فقط به این علت که اغلب ساکنان آن پیرو این دین یا آن مذهب‌اند. اقلیت‌ها آواره می‌شوند و به اموال و خانه و کاشان? هم‌وطنان مورد هجوم قرار می‌گیرد.

لبنان که در طول تاریخ از لحاظ اعتقاد و عبادت، کشور مشارکت و همزیستی بوده، ناگهان به جنگلی مبدل می‌شود که در آن حرمت‌ها و ارزش‌ها پایمال می‌شود و کتاب‌های آسمانی و معابد به آتش کشیده