نمی شد این بود که روزی حافظ اسد در نقش ملک حسین درآید…

باید گفت که حافظ اسد هیچ وقت در نقش ملک حسین درنیامد و به روی فتح آتش نکشید. تصادف، حادث? غیرمنتظره ای برای ارتش سوریه در صوفر و در صیدا پیش آورد که آن هم بعد از اطلاع حافظ اسد، فوراً سعی کرد این جنگ را به حالت رکود درآورد و سپس ارتش سوریه عقب نشینی کرد و آن‌گاه توافق با فلسطینی ها حاصل شد. باید گفت که وسایل تحریک و تحریض حافظ اسد از دور و نزدیک فراهم می شد، ولی او همیشه بر اعصاب خود حکومت می کرد. البته نمی توان گفت سازمان دولتی سوریه در این بحران بی تقصیر است. در دو اطلاعیه، ما اعلام کردیم و از سوریه خواستیم که ارتش خود را تا حد اطمینان فلسطینی ها عقب بکشد. کاملاً معلوم بود که منظور از این پیشنهاد، آن است که روابط سوریه با فلسطینی ها، باید ثابت و محکم و قوی باشد و مفتی مسلمانان سنی لبنان در اعلامیه ای گفت که روابط تیر? سوریه و فلسطین کمر مسلمانان را در لبنان شکسته است. این حقیقتی بود که او می گفت. ولی نمی توان سوریه را مسئول این حوادث دانست. باید گفت که سوریه و مقاومت فلسطین هردو گرفتار یک توطئ? عظیم جهانی شدند که چپ های تندرو و راست های تندرو در اجرای توطئه شرکت کردند.

روش شیعیان

سؤال نهم: دربار? روش شیعیان پرسش هایی شده است و موقف شیعیان و سازمان امل با تصویری کلی در جنگ نوزده‌ماه? لبنان مورد سؤال قرار گرفته است.

حقیقت آن است که پیش از این حوادث، مارونی ها سعی فراوان کردند که شیعیان را به طرف خود جلب کنند. آن‌ها احترام فراوانی برای موسی صدر قایل بودند. او در کلیساها سخنرانی ها کرده بود. در بیشتر منازل مسیحیان عکس رهبر شیعیان دیده می شد. محبت ها و مبالغه های فراوان نسبت به وی می کردند. روزی که موسی صدر به زحله که یک شهر مسیحی نشین است، سفر کرد، استقبال عظیم و باشکوهی از او به عمل آمد که حتی دربار? پیشوایان خود چنین احترام و استقبالی بی سابقه بود. آن‌ها امید داشتند که شیعیان هم پیمان آن‌ها باشند، ولی درحقیقت، این هم پیمانی را تنها برای استعمار و بارکشی و بهره برداری های سیاسی از موقعیت شیعیان لبنان می خواستند.

آن‌ها درصدد بودند به وسیل? ما در بین مسلمانان اختلاف ایجاد کنند، ولی به هیچ وجه برای رفع مظالمی که بر شیعیان می رفت، اقدامی نکردند. ما سال ها فریاد زدیم، فغان برآوردیم و تظاهرات کردیم، امّا بی نتیجه ماند. با وجود هم? این‌ها، شیعیان لبنان به هیچ وجه حاضر نبودند آلت دست مسیحیان علیه برادران اهل تسنن و نهضت مقاومت فلسطین شوند. هزار سال طعنه و تهمت که شیعیان را ستون پنجم و خائن قلمداد می کرد و یا به قول احمد امین مصری: «حق این است که شیعیان، همواره در طول تاریخ ملجأ و پناهگاه هم? آن‌هایی که به اسلام خیانت می کرده اند، بودند.» هم? این‌ها کافی نبود که این بار به‌صورت عینی، زمین? یک اتهام جدید فراهم گردد. دین جدیدی به نام تشیع درست نشده است. شیعیان همواره پیشروان مسلمانان بوده اند. آن‌ها فداییان اسلام‌اند و بنابراین، ما از فرصت «فداییان فلسطین» در لبنان استفاده کرده و مکان و موقف صحیح و شایست? خویش را یافتیم و برای همبستگی دائم و