این پدیده، بدون شک، پدیده‌ای است تاریخی و شگرف و مبارک و حرکتی است به سوی جوهر و محتوا و حقیقت محض که نشان می‌دهد جوهر و حقیقت، همان انسان است و در این عرصه، لبنان پیش‌گام بود.

امام صدر وارد کلیسای جامع لوئیس در منطقۀ باب ادریس شد و نماز گزارد و در محراب آن سخنرانی کرد: «پروردگارا، تو را سپاسگزاریم که ما را با عنایت خود توفیق بخشیدی و با رحمت خویش همدل ساختی. ما در موسم روزه، در پیشگاه تو و در یکی از خانه‌های تو گرد هم آمده‌ایم، در حالی که چشمانمان از تو نور و هدایت می‌جوید. ما به درگاه تو روی آورده‌ایم و در محراب تو نماز گزارده و به خاطر انسانی که ادیان برای او آمده‌اند، گرد هم آمده‌ایم...»

او در درون مثلث مسیح و پیامبر و پولس ششم، به قضیۀ انسان، به‌ویژه انسان لبنانی در بیروت و جنوب و هرمل و عکار و حومۀ بیروت و در کرنتینا و حیّ‌السلم، از منظری معنوی و انسانی و بی‌نظیر و جذاب پرداخت.

امام از محراب مسیح گواهی داد که لبنان، کشور هم‌گرایی و اتحاد و کشور انسان و انسانیت است: «تصویری که تصویر اسرائیل را به چالش می‌کشد... تا فرصت عمر باقی است، بیایید برای انسان، همۀ انسان‌ها، گرد هم آییم و امانت تاریخ و امانت خدا و امانت انسان را برای او پاس بداریم.