گام به گام با امام موسی صدر جلد 2

جلد: 2
صفحه: 391

‌مرا به بی‌توجهی ‌متهم ‌کند، باید ‌خودم ‌را محاسبه ‌کنم ‌و إن‌شاءالله ‌کوتاهی ‌نخواهم ‌کرد، زیرا ایمان ‌به ‌خدا را در خدمت ‌به ‌خلق ‌می‌دانم، همان‌گونه ‌که ‌در رفتن ‌به ‌مسجد و عبادت کردن.

اشغال‌ کاخ‌های ‌خالی‌

شما در سخنرانی‌تان‌ در سه‌شنبه ‌گذشته ‌در میان ‌توده ‌اعتصاب‌کنندگان، طرح ‌تازه‌ای مطرح ‌کردید و آن ‌خودداری ‌پناه‌جویان ‌از رفتن ‌به ‌‌چادرهای ‌صلیب ‌سرخ ‌بود. این طرح ‌تأثیر عمیقی ‌بر مردم ‌لبنان‌ و به‌ویژه، ‌اهالی ‌جنوب ‌بر جای ‌نهاد. خصوصاً ‌آنکه فرمودید که ابتدا ساختمان مجلس اعلای شیعیان را در حازمیه اشغال خواهند کرد. آیا فکر می‌کنید که ‌با اعتراض‌ و مخالفت ‌برخی، ‌به‌ویژه چهار ‌درصدی ‌که ‌مقدرات ‌این‌کشور را به ‌دست ‌دارند، مواجه ‌خواهید شد؟

‌همان‌گونه ‌که در آغاز سخنم ‌بیان‌ کردم، من نه سیاستمدار ‌و نه مدیر هستم ‌و پیشنهادی ‌برای ‌نظامی ‌بدیل ‌و یا نظمی ‌ندارم که گروه‌های ‌مختلف‌ خواهان ‌آن‌اند. من مردی روحانی‌ام ‌و ورود من ‌به ‌این بحران، همانند ورود شهروندی ‌است ‌که ‌برای وطنش ‌احساس ‌خطر می‌کند. همان‌گونه ‌که ‌دولت حق ‌دارد در حالت ‌جنگی ‌هر زمینی ‌را که ‌استراتژی ‌دفاعی‌اش ‌اقتضا می‌کند، مصادره ‌کند و همان‌گونه‌ که ‌ارتش‌حق‌ دارد که‌ از هر گذرگاهی به ‌اقتضای اوضاع ‌نظامی‌اش عبور کند، تصور می‌کنم ‌که‌ ما نیز در وضعیتی مشابه ‌قرار داریم.

شهروند جنوبی آواره ‌نیست، بلکه ‌شهروندی ‌است ‌که ‌فعالانه ‌در آبادانی ‌بیروت ‌و بالا رفتن ‌این‌قصرها و خانه‌ها مشارکت ‌داشته ‌است. بنابراین، ‌لازم ‌است‌ به ‌این ‌هم‌وطن ‌که ‌از خانه‌اش ‌رانده شده، توجه ‌شود. او در این ‌وضعیت ‌تقصیر و گناهی ‌ندارد، بلکه گناه‌ را دولت ‌در حق ‌او مرتکب ‌شده ‌است. دولت ‌در برابر او مسئولیت ‌کامل ‌دارد و باید چون ‌شهروندی‌ عادی ‌و شرافتمند با او برخورد کند و خوراک ‌و پوشاک ‌او را ‌محترمانه ‌برایش ‌تأمین ‌کند. امتناع ‌از پذیرش ‌چادرهای ‌صلیب ‌سرخ، طبیعتاً، ‌امری ‌ضروری ‌است، زیرا دولت انجمن ‌خیریه ‌نیست. دولت ‌مسئول ‌امور شهروندان ‌است.

بر این ‌اساس، ‌من ‌تصور می‌کنم که‌ هر ابزاری برای ‌سلامت‌ و بقای ‌این‌ کشور و پیشگیری ‌از انفجار آن ‌از درون، ضرورتی ‌حیاتی ‌و وظیفه‌ای ‌ملی ‌است.

دولت ‌می‌تواند در وقت گرفتاری ‌و سختی به ‌یاری ‌ایشان ‌بشتابد و هزاران ‌خانه‌ خالی ‌را در بیروت ‌و مناطق ‌مختلف ‌لبنان ‌بگیرد و به ‌اسکان ‌محترمانه آنان اختصاص ‌دهد. چنان‌که ‌گفتم، این‌کار نوعی ‌هم‌دردی ‌و ادای ‌وظیفه ‌ملی ‌است. ساختمان ‌مجلس ‌اعلای ‌شیعیان ‌در حازمیه ‌نباید چونان ‌ساختمانی ‌مجلل خالی ‌بماند و آماده ‌استقبال ‌از مهمانان ‌رسمی ‌باشد. وقتی ‌مردم ‌از بی‌پناهی‌ در حال ‌مرگ‌اند، ما کرامت ‌نداریم. ازهاینهرو، گفتم ‌که این ‌ساختمان ‌وسیع باید به ‌اسکان ‌هم‌وطنان ‌جنوبی‌ای ‌اختصاص ‌یابد که ‌آن ‌را بنا کرده‌اند.

بر این ‌اساس ‌و بدون ‌هیچ‌ حرف ‌و حدیثی، معتقدم ‌که ‌دولت ‌می‌تواند هتل‌های ‌خالی ‌و خانه‌های‌ خالی ‌را مصادره ‌و یا اجاره ‌کند تا خشم ‌فرو خفته‌ در درون ‌مردم منفجر نشود.

بیروت ‌برای‌کمک‌ به ‌جنوب ‌آماده ‌است

‌با این ‌حال، ‌لازم ‌است ‌که بگویم ‌همه ‌تلاش‌های ‌ما اکنون برای ‌بازگرداندن ‌مهاجران ‌جنوبی ‌از بیروت به ‌مناطق ‌خودشان ‌است. دیروز مذاکره‌ای ‌با مؤسسه