طبیعی است، زیرا عده‌ای هستند که فضا را به سوی جدایی و اختلاف و درگیری و حتی برخورد میان مردم جنوب و فلسطینیان سوق می‌دهند. برخی محافل گ��یا وقوع برخورد را گریزناپذیر می‌دانند.
دوباره به شما برادران می‌گویم: ما جنبش هستیم و بر پایه اصول حرکت می‌کنیم. رفتارهای ما واکنشی نیست. حداقل انتظار من از جوانان جنبش این است که اگر مردم جنوب سخن آنان و من را قبول دارند و می‌پذیرند، باید به آنان نیز بگویم که جهت‌گیری عمومی و سیاست بین‌المللی و توطئه بزرگ، اکنون در مرحله ایجاد برخورد میان فلسطینیان و مردم جنوب است. مرحله کنونیِ توطئه این است. یعنی از اکنون به بعد، کتاب توطئه در لبنان به فصلی به نام فصل برخورد اهالی جنوب با فلسطینی‌ها رسیده است. بخواهیم یا نخواهیم اوضاع به این سو جهت‌دهی می‌شود. لغزش‌ها و خطاها و اقدامات تحریک‌آمیز افزایش خواهد یافت. اختلافات میان سازمان‌های فلسطینیِ مخالف بیشتر خواهد شد و بیش از گذشته به سوی اسرائیل و روستاهای مسیحی‌نشین آتش خواهند گشود و واکنش‌ها نیز بیشتر خواهد شد. همچنان‌که سخنان تنش‌آفرین را نیز بیش از پیش خواهیم شنید که ای مردم کجایید؟ چرا نشسته‌اید؟ برخیزید تا اسلحه به دست بگیریم و آماده شویم و فلسطینیان را بیرون کنیم. آن‌ها می‌خواهند جای ما را بگیرند. آن‌ها زمین‌های ما را می‌خرند، آن‌ها به ما تجاوز می‌کنند.
در برابر این محنت چه موضعی باید گرفت؟ برای من ناگوار است که به این مرحله برسیم. همان‌طور که می‌دانید، ما اساساً به مسئله فلسطین به‌مثابه مسئله‌ای برحق ایمان داریم و خاک فلسطین برای ما اهمیت فراوانی دارد و فلسطین را امتداد قومی خود می‌دانیم. افزون بر آن، اسرائیل نخستین دشمن ماست و خطری فرهنگی، تمدنی، اقتصادی و سیاسی برای ما به شمار می‌آید. فلسطینیان پیش از احزاب ما را دشمن خود به حساب آوردند، ولی موضع ما در قبال حوادث روشن بود. ما هیچ‌گاه دشمن آن‌ها نبودیم و در کنار دشمن آن‌ها نیز نایستادیم.
امروز ما با این مرحله از توطئه روبه‌رو هستیم. ما دوست داریم که از این مرحله دوری کنیم، زیرا این برخورد ابتدا به کشتار مردم می‌انجامد. ما در جنوب اسلحه کافی نداریم. توازن قدرت وجود ندارد و این، مسئله روشنی است. توازن در اسلحه وجود ندارد. توازن در مهمات و غذا و امکانات وجود ندارد. بدین‌ترتیب، درگیری به جنگ چریکی بر ضد فلسطینیان می‌انجامد. فقدان توازن سبب می‌شود که اسرائیل و مزدبگیران اسرائیلی بتوانند از کینه مردم و بیم آن‌ها بر سر جانشان سوءاستفاده کنند و به آن‌ها اسلحه بفروشند. دولت‌های عربی به مردم جنوب سلاح نمی‌دهند. شاید این کار آن‌ها نادرست باشد، ولی واقعیت همین است. دولت‌های عربی چیزی به مردم جنوب نخواهند داد. تنها راه برای مردم جنوب این است که از اسرائیل و مزدوران اسرائیل در مرزها اسلحه بگیرند، در حالی که می‌دانیم اسرا��یل امروزه عملاً به فلسطینیان اسلحه می‌دهد. اسرائیل به کشتی‌های حامل اسلحه اجازه عبور و تخلیه بار می‌دهد. من این را می‌گویم تا بدانید که از ماجرا به‌خوبی آگاهم. اسلحه‌های سبک و سنگینی که این روزها به صور می‌رسد با اطلاع و با رضایت اسرائیل است. به عقیده من حتی اسلحه‌هایی که در زمان جنگ ننگین لبنان به صور و صیدا و جونیه و طرابلس می‌آمد نیز با اطلاع و با رضایت اسرائیل بود. اسرائیل بر جنگ اشراف داشت و از رهگذر