( بسم الله الرحمن الرحیم )
[...] ما بیش از این خوش‌بین هستیم، زیرا قرآن کریم می‌فرماید: « ﴿ وَاسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِِ ﴾ .»[85] در تفسیر این آیه گفته‌اند که مقصود از صبر، روزه‌داری است.
اگر ما در ماه رمضان باشیم، از نماز و روزه آن بهره می‌گیریم و پس از گذشت ماه رمضان، ��حساس می‌کنیم که برای ادامه مبارزه نیروی کافی داریم، هرچند اوضاع جنوب به‌طور خاص -که عملاً بر اوضاع کل لبنان بازتاب می‌یابد- اوضاع و احوال سختی است. شاید جنوب هیچ دوره‌ای دشوارتر از امروز به خود ندیده باشد. ولی ایمان ما به خداوندی است که فرمانروایی آسمان‌ها و زمین در دست اوست؛ دل‌های مردم در دست اوست؛ زندگی مردم در دست اوست؛ «سبب‌سازی» در دست اوست. این ایمانِ بزرگ تزلزل‌ناپذیر است.
شخص کافری به نام ابن ابی‌العوجاء و شاید الدیصانی نزد امام صادق(ع) آمد و گفت: پروردگارت را به من معرفی کن. امام صادق(ع) از او پرسید: آیا سوار کشتی شده‌ای؟ آیا به سفر دریایی رفته‌ای؟ گفت: بله. امام فرمود: آیا پیش آمده است که هوا طوفانی شود و کشتی درهم بشکند؟ معلوم شد که چنین حادثه‌ای برای آن فرد رخ داده است. او حالت خود را وقتی کشتی درهم شکسته بود برای امام وصف کرد و گفت که به تخته پاره‌ای پناه برده و امواج او را به این سو و آن سو برده است، در حالی که هوا تاریک بوده و طوفان می‌وزیده است. روشن است که در آن زمان وسایل ارتباطی و مخابراتی و هواپیمای نجات و دیگر ابزار امروزی وجود نداشته است و وقتی انسان در وسط دریا تنها می‌مانده، هیچ امید منطقی برای نجات یافتن نداشته است. امام صادق(ع) از او پرسید: آیا در آن وضعیت ناامید شدی؟ گفت: نه. امام پرسید: چرا نه؟ گفت: چون احساس امیدواری می‌کردم که نیرویی وجود دارد که می‌تواند مرا نجات دهد. امام فرمود: «او همان پروردگار من است.» یعنی همان امید منطقی و نه امید عاطفی. امید منطقی سبب و علت دارد و هنگامی که همه راه‌ها بسته و امید به زندگی قطع می‌شود، می‌تواند نجات‌بخش باشد. همان است که وقتی ابزارهای شفادهنده کارآیی خود را از دست می‌دهند، شفابخش است. همان است که وقتی همه راه‌ها به بن‌بست می‌رسد، هر مشکلی را حل می‌کند. این همان خداوندی است که آفریدگار هستی است و سبب‌سازی می‌کند.
در کورانِ حوادثِ کنونی امید ما بیشتر از آن است که قطع شود، زیرا خداوند بزرگ‌تر از آن است که بتوان در این حالت رقابت میان امید و محنت او را وصف کرد. ما ضرورت تحرک و تلاش و بلکه پایداری برای حل محنت کنونی و نیز ضرورت تلاش برای گرفتار نشدن در مشکلات آینده را درک می‌کنیم و به یاری خداوند به فعالیت خود ادامه می‌دهیم.
از آنجا که کمیته‌های مرکزی تشکیل شده، جلسات ویژه این کمیته‌ها بنابر دعوت‌هایی که انجام می‌شود، برگزار خواهد شد. البته، این غیر از جلسات دوره‌ای ماست. جلسه کنونی ما جلسه‌ای فرهنگی است که هر هفته برگزار می‌شود و در آن درس‌های