این مسئله را ثابت کند. از این رو، شروع به تحریک و تنش‌آفرینی کرد تا جایی که هیئتی از سوی روستاهای مسیحی‌نشین مرزی به دیدار سایروس وانس رفتند و از اسرائیل قدردانی کردند و آن را پشتیبان خود خواندند، در حالی که می‌دانیم مسیحیان بیش از هزار سال است که در جنوب زندگی می‌کنند و اسرائیل از سال 1948 میلادی پدید آمده است. نخستین کسی که فرقه‌ها را بر ضد یکدیگر تحریک کرد، اسرائیل بود. مردم جنوب با مهربانی و دوستی و همزیستی کامل در کنار یکدیگر زندگی می‌کردند. انتظار می‌رود این درگیری پریروز یا دیروز یا امروز پایان یافته باشد. الان در خبر رادیو شنیدم که در جنوب تیراندازی و درگیری رخ داده است. هنوز گزارش جوانان ما نرسیده و از این رو، جزئیات را نمی‌دانیم. إن‌شاء‌الله پس از دانستن جزئیات می‌توانیم به ابعاد سیاسی این درگیری نظامی پی ببریم.
این بود خلاصه‌ای از فضای سیاسی و اوضاع سیاسی منطقه. طبیعتاً، ما سخنان هفته گذشته را تکمیل خواهیم کرد. همه ما باید در راه سازماندهی صفوف و در راه آگاهی بخشیدن به جوانان برای ایجاد همبستگی تلاش کنیم، زیرا مرحله‌ای که پیش رو داریم خالی از خطر و دشواری نیست. شاید از فرصتِ ماه مبارک رمضان نیز برای تبیین این افکار و تعهدها بهره ببریم.
برادران باید توجه داشته باشند که ماه رمضان دوره تربیتی سالانه برای انسان مسلمان است. هر سال انسان مسلمان باید دوره‌ای تمرینی را پشت سر گذارد. البته، برخورد با ماه رمضان به شکل تحریف‌یافته امروزی که انسان روزه‌دار شب را بیدار باشد و روز را بخوابد بدون آنکه روزه‌داری را احساس کند، ��ر واقع، نوعی فرار از ماه رمضان است. مطلوب این است که برنامه‌های زندگی هیچ تغییری نکند، یعنی همان‌طور که در غیر ماه رمضان هرکس صبح‌ها به دنبال کار خود می‌رود، در ماه رمضان نیز همان کار را انجام دهد. در لبنان همین‌گونه عمل می‌کنند، ولی در برخی کشورهای اسلامی و عربی در ماه رمضان جای شب و روز عوض می‌شود. این کار، در واقع، فرار از ماه رمضان است، زیرا آنچه در ماه رمضان از ما خواسته شده این است که ما با روزه‌داری خود در جریان زندگی عادی ثابت کنیم که می‌توانیم در برابر خوردن صبر پیشه کنیم و خودداری کنیم و تسلیم شکم نشویم. آنچه از ما خواسته‌اند،این است. امّا اینکه انسان از روزه فرار کند، یعنی از اوّل صبح تا شب بخوابد و در طول شب بیدار باشد و بخورد و شب‌نشینی کند، این کار تلاش برای فرار از روزه است، مانند کسانی که در ماه رمضان به سفر می‌روند. مسلّماً این کار حرام نیست، ولی عبادت به این شکل، معنا و محتوای خود را از دست می‌دهد. ماه رمضان دوره خودسازی است. هر سال انسان به مدت سی روز برنامه خود را تغییر می‌دهد و در عین کار و تلاش از خوردن خودداری می‌کند. اگر انسان اهل دخانیات باشد، از مصرف آن خودداری می‌کند. اگر به خوردن آب عادت دارد، از خوردن آب خودداری می‌کند و به همین ترتیب، در طول این ماه از سیطره خوردن و آشامیدن آزاد می‌شود. بد��ن شک، صِرفِ خودداری و پرهیز از بسیاری از خواسته‌ها و تمایلات و عواطف خاص، به تقویت نیرو و توان انسان کمک می‌کند و او را آماده‌تر می‌سازد.
ماه رمضان اراده انسان را تقویت و به پایداری او در برابر خواسته‌ها کمک می‌کند و در عین حال، اندیشه را نیز پاک و نیرومند می‌سازد و نگاهی روشن‌تر به انسان می‌بخشد. این‌ها نتیجه روزه‌داری است. این ماه فرصتی است برای آنکه انسان با خود بیندیشد و خود و