1969 میلادی تأسیس شد. در واقع، این نهاد تحت فشار افکارِعمومی، راهپیمایی‌ها، ارسال تلگراف‌ها و نامه‌نگاری‌های طولانی تأسیس شد و جلوه‌ای از جان‌فشانی‌ها، امیدها، رنج‌ها و آرزوهای ملت بود. امّا از هما�� روزهای نخست با دشواری‌هایی در داخل ساختار خود و اتهامات و موانع بسیاری در خارج از آن مواجه بود؛ شرایط دشواری را پشت سر گذاردیم که امیدواریم هیچ‌گاه تکرار نشود. ازجمله اینکه کشور هفت ماه وزیر نداشت.
در واقع، مجلس اعلای شیعیان از زمان تولد فاقد اختیارات و بودجه لازم بود. ساختار داخلی آن هنوز در کشوهای پارلمان مانده است و این مجلس که هنوز نوپاست، با دشواری طی طریق می‌کند و تا امروز هم راه ناشناخته خود را به‌سختی می‌پیماید و تلاش می‌کند که به خود و شیعیان بقبولاند که وجود و بقای آن ضرورت دارد. امّا قدرت عمل ندارد و نمی‌تواند در امور مربوط به موقوفات و امور دینی و علمای دین تصمیم‌گیری کند. از این سو و آن سو در معرض تندبادها قرار دارد. در داخل با تضادها و زیاده‌روی‌ها و از خارج نیز با ستم و وسوسه‌ها مواجه است. با این همه، خدای را سپاس می‌گوییم که در دشواری‌ها نیز تنها خداوند را حمد و سپاس توان گفت. هرچه بود، مجلس اعلا از کار و تلاش و سازندگی و آمارگیری و حرکت‌آفرینی غافل نشد و چنان‌که در گزارش دبیرکل مجلس نیز شنیدید، می‌توانیم ادعا کنیم که در چهار بُعد از ابعاد پنج‌گانه وظایفِ خویش تا حدودی موفق بوده است. این وظایف پنج‌گانه عبارت‌اند از: ایجاد هماهنگی نسبی در امکانات و توانایی‌های شیعیان؛ تنظیم روابط میان شیعیان با دیگر فرقه‌ها و مذاهب لبنان؛ اصلاح نوع رابطه میان شیعیان و مهاجران ساکن خارج از کشور؛ تلاش برای ارتقای سطح علمی، فرهنگی، تربیتی و شغلی شیعیان و ارائه تصویر مناسبی از شیعیان در ذهن دیگر هم‌وطنان؛ مشارکت در عرصه‌های ملی و میهنی.
امّا در زمینه احقاق حقوق شیعیان در دستیابی به جایگاه شغلی و مدیریتی، با وجودی که بررسی‌ها و آمارها بیانگر محرومیت روزافزون شیعیان بوده و در طی چهارسال، پژوهش‌ها و درخواست‌ها و دیدارها و وعده‌ها و مصاحبه‌های متعدد صورت گرفته و کمیته‌هایی برای پیگیری موضوع تشکیل شده، با این همه، مجلس اعلای شیعیان هنوز نتوانسته است حتی یک گام مؤثر در این زمینه بردارد، در حالی که این مقوله از مهم‌ترین وظایف آن به شمار می‌رود و هدف اصلی تأسیس مجلس اعلا همین بوده است.
مجلس ما جز درمورد اعتصابی که به تأسیس مجلس جنوب منجر شد، و در آن شیوه‌ای دیگر استفاده شد، نتوانست کاری از پیش ببرد و ناتوانی آن موجب نومیدیِ شیعیان گردید، چندان‌که چیزی نمانده بود مجلس اعلا نیز به نهادی فرمایشی و سمبولیک تبدیل شود و تکمیل‌کننده جلوه‌های نمایشی و بی‌محتوای موجود در کشور شود، که در آن صورت تنها به‌مثابه مسکّن موقت کاربرد داشت و همواره موجب ناخشنودی و خشم محرومان می‌شد.
در ابتدای پنجمین سال عمر مجلس، یعنی در ماه می‌1973 میلا��ی و پس از چهار سال تجربه ناموفق، اعضا و هیئت‌رئیسه مجلس اعلا و عموم شیعیان دریافتند که با درخواست و مصاحبه و ارائه آمار و ارقام، نمی‌توان به اهداف مورد نظر دست یافت. در چنان اوضاع و احوالی، تحت‌تأثیر نیروی ایمان و وجدان و خواسته‌های میهن و مستضعفان، جنبشی آغاز شد که خواسته‌ها را به شیوه‌ای نو