موضوع: پیام - عزیزترین و والاترین داشتههای خود را در راه میهن و قضی? فلسطین تقدیم کردهایم
مکان و تاریخ: بیروت، 1/7/1976.
مناسبت: در تاریخ 30/6/1976 مقررات اتحادی? عرب مبنی بر لزوم آتشبس در لبنان اعلام شد. بدین مناسبت امام صدر با صدور این فراخوان، بر اجرای مصوبات اتحادی? عرب و برقراری آتشبس تأکید کردند.
منبع: روزنام? النهار بیروت، 2/7/1976؛ آرشیو اسناد مجلس اعلای شیعیان؛ مجل? صوت المحرومین، شمار? 2.
متن
هموطنان عزیز!
در اوضاعی به سر میبریم که بانگ مخلصان و خیرخواهان به خاموشی گراییده و میانجیگریهای ملیگرایانه ناکام مانده و جز صدای توپخانهها و کینهها و تهمتها و نال? مادران و آه مجروحان و فریادهای تجزیهطلبان، چیزی به گوش نمیرسد.
افراطگرایی، موجب قطع روابط متقابل و آغاز تصفیهحسابهای سیاسی، منطقهای و عربی شده است و افراد مخلص و مثبتاندیش و خیرخواه را از عرصه دور کرده و اصول جنگاوری، ضرورتهای زندگی و آخرین بازماند? امنیت و عزت مردم را از بین برده است.
تمامی راهحلهای صحیح و اصولی ناپدید گشته و فقط صدای سوداگران و تندروها از گوشه و کنار به گوش میرسد. عدهای دست به دامان قدرتهای بزرگ و سازمان ملل شدهاند و عدهای دیگر از جنگ داخلی تمام عیار سخن میگویند. برخی سوریه را منشأ هم? مشکلات میدانند و جنگ با سوریه را از جنگ با اسرائیل واجبتر میدانند و برخی دیگر فلسطینیان را مسئول هم? جرایم و خطاها میشمارند و هر دو طرف، کشورهای عربی را نیز در این توطئه سهیم میدانند!
امّا کسانی که خواهان آغاز گفتوگوی ملی و جلوگیری از بحران بودند، ضمن مخالفت با هرگونه تجزیه و جداییطلبی، برای پاسداری از مقاومت و حفظ تمامیت ارضی میهن تلاش کردند و با جنگ در جبل و تشکیل حکومتهای محلی مخالفت کردند. آنان بر ضرورت وحدت میان نیروهای ملی و تعدی نکردن گروهها به یکدیگر تأکید ورزیدند و همهچیز خود را برای ادام? همکاری و پیوند میان اراد? ملی لبنان و انقلاب فلسطین و دولت سوریه به کار گرفتند، امّا اکنون همگی خاموش شدهاند و صدای آنان در غوغای بیپایان و فضای غبارآلود، ناپدید شده است.
برادران عزیز!
در این روزهای تاریک و ستمزده، بهرغم زخمها و جراحتهایی که بر ما و خانهها و مراکز و مؤسسات دینی و مردمی ما وارد شده و کرامت ما را خدشهدار کرده، همچنان به یاد داریم که والاترین و باارزشترین داشتههای خود را از آغاز تلاش خویش و از زمان بروز مسئل? فلسطین در سال 1968، در راه میهن و قضی? فلسطین تقدیم کردهایم.
بدینسان ما با وجود زخمهای دردناکی که بر جان داشتیم، مسئولیت ملی و عربی خویش را دریافتهایم و به یاد داریم که:«وَلاَ یَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ