بنابراین، برادران عزیز! درود و سپاس خدا و کشور و تاریخ بر شما باد! به‌ویژه شما اهالی بابلیه، غسّانیه، عبّا، مالکیة الساحل، مَیس الجبل، خَرایب، عَدلون، سَکسَکیه، بیساریه، صَرَفند، حومین الفوقا، عین بوسوار، کَفرملکی، کَفرحتی، عَنقون، جُباع، مَروانیه، دیر الزاهرانی، قِنّاریت، غازیّه، روستایی که نمی‌توانم نام آن را بخوانم، ارکی. همچنین اهالی یاطر و اهالی جبین نیز حضور دارند. من بعضی از برادران عزیز را می‌بینم. اجازه بدهید از شهر صور هم به عنوان آخرین شهر نام ببرم، چون هم? شما از مایید.

ما در خان? خدا جمع شده‌ایم. پس از نماز صحبت می‌کنیم، در حالی که صدای انفجارها را می‌شنویم؛ ولی به یاری خدا صلح ما مؤثر‌تر از جنگ آنان و نماز ما قوی‌تر از جنایت‌های آنان است. برادران از شما تشکر می‌کنم و دعاگویتان هستم. «منتظر بمانید که ما نیز همراه شما در انتظاریم.»[30] این پاسخ برادرانی است که می‌پرسند: «اگر آنان تمکین نکردند چه؟» طبیعی است که ما به راه خود که از هر روشی و هر سلاحی قوی‌تر است، ادامه می‌دهیم. اکنون شما با احترام بازمی‌گردید و اگر نیاز شد، شاید فردا یا پس فردا در صورتی که تحصن ادامه پیدا کرد از شما می‌خواهیم که تشریف بیاورید و همراه با ما تحصن و اعتصاب کنید. وقتی نیاز باشد که تحصن از فرد به جماعت گسترش پیدا کند، شما نیز می‌توانید در کنار ما بمانید… چنین به نظر می‌رسد که تصمیم شما راسخ‌تر و فداکارانه‌تر از درخواست و خواهش من است. قرار شما این است که دو ساعت اینجا بمانید و تا حدود ساعت چهار به شکل نمادین در اینجا تحصن کنید. این از لطف شماست. پس از آن بازمی‌گردید و وقتی نیاز شد به شما خبر می‌دهیم و دوباره از شما یاری می‌طلبیم و تشریف می‌آورید و همراه با ما تا آخر تحصن می‌کنید. در آن هنگام با هم گفت‌وگو می‌کنیم که اگر آنان به ستمگری و سرکشی و بی‌توجهی خود ادامه دادند، چه کنیم.

الآن درود خالصانه و برادرانه و مجاهدان? برادران شما در بعلبک، هرمل، طرابلس، عکار، بقاع غربی و دیگر مناطق لبنان را به شما ابلاغ می‌کنم. آنان همراه و در کنار شما پیش‌گامان هستند و در این راه همواره در کنار شما خواهند بود. همچنین از جانب مردم مبارز شیاح از شما تشکر می‌کنم. آنان مظلوم‌اند هرچند که در برابر ظلم تسلیم نشده‌اند، بلکه به آنان ظلم شده است. سپاس و درود آنان را به شما ابلاغ می‌کنم. اجازه بدهید شما را ترک کنم. والسلام علیکم ورحمةالله وبرکاته.