امام چنین بینش و چنین احساس مسئولیتی داشت. بی‏تردید، دایره مسئولیت کسی که حاکم و فرمانروای امتی می‏شود، گسترده است و از این روست که امام می‏فرماید: «شاید در حجاز یا یمامه کسی در حسرت نانی باشد یا هرگز شکمی سیر نخورده باشد.» ولی وقتی دایره مسئولیت انسان محدود است هم، نمی‏تواند مسئولیت خود را نادیده بگیرد: «کُلُّکُم راع وَکُلُّکُم مَسئُولٌ عَن رَعیّتِةِ»[243] (همه شما نگهبان و مسئولید و همه شما نسبت به زیردستانتان مسئولیت دارید.) و «ما آمَنَ بِاللهِ وَ بِالیومِ الآخِرِ مَن باتَ شَبعاناً وَجارُهُ جائِع» (به خدا و روز رستاخیز ایمان نیاورده است کسی که شب سیر بخوابد درحالی‌که همسایه‏اش گرسنه باشد.) این حدیث ایمان کسی را که رنج و گرسنگی همسایه‏اش را درک نکند و با شکم سیر بخوابد درحالی‌که همسایه او گرسنه است، انکار می‏کند. سخن ساده‏ای نیست؛ می‌گوید چنین کسی به خداوند و رستاخیز ایمان ندارد.
برادران، هرکس باید مسئولیت خود را ادا کند. چگونه ممکن است انسانی این سخن را بشنود که «کسی که زبان از گفتن حق ببندد، شیطانی لال است» ولی از گفتن حق خاموش بماند و از آن حتی به زبان حمایت نکند؟ یا حداقل با قلب خود حق را یاری نکند؟ که بنابر احادیث، این ضعیف‏ترین درجه ایمان است. بنابراین، ولایت یعنی پذیرفتن اینکه اراده امام بر اراده ما مقدم است؛ یعنی در رفتار پیرو او باشیم و خود را با او هماهنگ سازیم و از این راه، رسالت و دین را تقویت کنیم.
از خداوند می‏خواهیم که این روزها را بر ما مبارک گرداند و ما را از کسانی قرار دهد که علی را در عرصه رسالت و دین یاری می‏کنند، نه اینکه او را دوست داشته باشیم و این دوست داشتن را عامل تفرقه و دورشدن از یکدیگر قرار دهیم، چراکه چنین محبتی جز آزردن محبوب نیست. خداوند به شما توفیق عطا کند.
والسلام علیکم.