[امام صدر افزود:] این گوشه‌ای از ابعاد قدرت انقلاب بود. (…) و جسر الباشا و تل‌الزعتر و نبعه به دست افراد مسلح وابسته به احزاب راست‌گرا افتاد، همچنان‌که مقاومت فلسطین و احزاب هم‌پیمان با آن در کوره و ساحل شمالی شکست دردناکی خوردند و بدین‌ترتیب، معادله به زیان مقاومت تغییر کرد.

مرحل? دوم از بحران لبنان و حوادث غافلگیرکننده‌ای که داشت، برای مقاومت فلسطین مرحله‌ای بسیار دشوار بود، زیرا افزون بر آنکه از نظر نیروی انسانی و اسلحه و در اردوگاه‌ها خسارت‌های سنگینی بر آن وارد شد، بخش بزرگی از جایگاه و اعتبار خود را نیز از دست داد، زیرا دنیا او را عاملی پنداشت که در جنگ داخلی و مسائل داخلی لبنان دخالت می‌کند. همچنین در رسانه‌های جهانی متهم شد که وارد درگیری‌های فرقه‌ای در لبنان شده است. گذشته از آن، پرداختن به امور لبنان، مقاومت را از نفس انداخت و در تنگنا قرار داد. در کنار هم? این‌ها بین مقاومت و هم‌پیمان راهبردی آن، سوریه، تنش رخ داد.

گرچه برخی از رهبران مقاومت فلسطین، مسئول این وضع نابسامان به شمار می‌آیند، مسئولیت اصلی این خسارت‌های سنگین به‌طور مساوی بر گردن احزاب راست‌گرا و چپ‌گرای لبنانی است.

[امام صدر ادامه داد:] با توجه به آنچه دربار? وضع مقاومت فلسطین در لبنان گفتیم، می‌توان پاسخ سؤال را به‌روشنی دریافت.

مقاومت فلسطین باید در فکر آزادسازی سرزمین مقدس باشد و نهایت تلاش خود را به کار گیرد تا از امور داخلی لبنان و کشورهای عربی و از اختلافات عقیدتی به دور باشد.

مقاومت باید بردباری پیشه کند و به نیروهای خود و همراهان و هم‌پیمانانش و به هم? دنیا تأکید کند که مقاومت تفنگ‌ها را به سوی سین? دشمن نشانه می‌رود و هم? توان خود را در راه آزادسازی به کار می‌گیرد و مردم را تنها براساس موضعی که در قبال مسئل? فلسطین دارند، دسته بندی می‌کند و هیچ‌یک از دسته‌بندی‌هایی را که در دنیا وجود دارد به رسمیت نمی‌شناسد. برای مقاومت، چپ و راست و ارتجاع‌گرا و غیر آن مطرح نیست، بلکه کل دنیا به دو بخش تقسیم می‌شود: یاوران و دشمنان انقلاب فلسطین.

اهداف راست‌گرایان لبنان از پیش آوردن حوادث دردناک روشن است. آیا می‌توان به اهداف چپ‌گرایان پی برد؟

اهداف چپ‌گرایان نیز روشن است و در کتاب‌های اعتقادی‌شان ثبت شده است. امّا چپ بین‌المللی مانند کمونیست‌ها، این جنگ را راهی برای برپایی نظامی می‌دانند که می‌پسندند و چپ‌گرایان ملی‌گرا نیز هدف اصلی‌شان تغییر نظام در لبنان و جهان عرب است. چپ‌گرایان لبنان، پیش از وقوع بحران، برنامه‌های مرحله‌ای همه‌جانبه‌ای را اعلام کردند. بیشتر این احزاب در درگیری‌ها به شیو? سنتی لبنان رفتار می‌کردند یعنی جذب کردن توده‌ها و محکوم کردن دیگر جریان‌ها.

کمونیست‌ها، احزاب ترقی‌خواه و سوسیالیست‌ها فکر می‌کردند بخشی از جنوب و منطق? غربی بیروت برای برپایی دولتی سوسیالیست که مورد حمایت کشورهای سوسیالیست باشد، مناسب است. همان‌گونه که در آنگولا چنین حالتی رخ داد. رهبر چپ‌گرایان، کمال جنبلاط، اعلام کرد هم? طرف‌ها دولت آن‌ها را می‌پذیرند و البته نگفت که اسرائیل نیز