دخالت می‌کنند؛ به‌ویژه در بحرانی نظیر آنچه در لبنان شاهد بودیم.

از?این?رو، معتقدیم که هرگونه اصلاحات دموکراتیک در حفظ حقوق شیعیان مؤثر خواهد بود، زیرا خواست? آنان این است که از حقوق شهروندی و فرصت‌های برابر بهره‌مند شوند. همچنین بر این باوریم که میثاق جدید ملی گام مفیدی در تحقق این امر خواهد بود.

[همچنین امام صدر دربار? اظهارات برخی مسئولان - به‌ویژه رهبران مسیحی راست‌گرا‌- دربار? تجزی? کشور تحت شعار «لبنانی‌کردن همه‌چیز»، تصریح کرد:] به عقید? من «لبنانی‌شدن» احساسی ملی است (نه رویکردی قومیتی و فرقه‌ای) و مسیحیان نیز از پیشتازان لبنان و از نخبگان عرب‌اند و این حقیقتی آشکار است. از این عده می‌پرسم که آیا می‌توان ظرف چند سال و بدون وجود زیربناهای اساسی قومیتی، قومیت به وجود آورد؟!

پاسخ شما به طرح پیشنهادی اخیر برای تأمین امنیت و حاکمیت دولت چیست؟ آیا با تکیه بر این شعار، قصد آغاز نبردی علیه فلسطینیان و مسلمانان را دارند؟

حضور فلسطینیان در لبنان از سال 1948، در پی اینکه اسرائیل فلسطینیان را اخراج کرد، آغاز شد و ملت فلسطین بیست سال منتظر بازگشت به کشورشان ماندند و هنگامی که امیدشان قطع شد، اسلحه به دست گرفتند و مقاومت فلسطین تأسیس شد. سپس براساس پیمان قاهره و پیمان مِلْکارت روابط میان مقاومت و مسئولان دولت لبنان شکل گرفت. در ادامه اسرائیل به اردوگاه‌های فلسطینی و فرماندهان فلسطینی حمله کرد و طبیعی است که ملت فلسطین هم، از لحاظ نظامی و در ابعادی متناسب با تجاوزهای اسرائیلی آمادگی پیدا کنند.

متأسفانه مسلح‌ شدن فلسطینیان، با عقب‌نشینی دولت لبنان از برخی مناطق جنوبی -‌که به بهانه‌های مختلف صورت گرفت‌- هم‌زمان شد و این موجب شد که عده‌ای چنین بپندارند که مقاومت فلسطین جانشین حکومت لبنان شده است، امّا حقیقت آن است که هرگاه دولت لبنان بخواهد حضور خود را در جنوب از سر بگیرد، با هیچ مانع و مشکلی مواجه نخواهد بود. این شبهه‌ای اندوه‌بار و شگفت‌انگیز است.

آیا توسل به خشونت را قبول دارید؟

من با هرگونه خشونت بر ضد هم‌وطنان و دوستان مخالفم، امّا با دشمن ظالم و تجاوزگری چون اسرائیل، خشونت را لازم و حتی واجب می‌دانم…

در اینجا گفت‌وگوی ما قطع شد و به امام صدر خبر دادند که سفیر یک کشور اسلامی آسیایی وارد شده و منتظر دیدار با ایشان است. امام عذرخواهی کرد.

ناخشنودی‌ام را پنهان کردم… امّا باید بپذیریم که در اغلب موارد و به‌ویژه در زمان بحران و شرایط اضطراری، وقت رهبران به ملت تعلق ندارد، بلکه صرف پرداختن به وقایع و حوادث می‌شود.

امام بار دیگر پوزش خواست و قول داد که در مصاحب? دیگری گفت‌وگو را ادامه دهیم. مدتی از آن زمان گذشته و این وعده هنوز عملی نشده است. از?این?رو، آنچه را در آن مصاحبه مطرح شد، منتشر می‌کنیم تا گذر زمان، تازگی آن را از بین نبرد. به امید آنکه این وعده تحقق یابد و مصاحب? دیگری با امام صدر ترتیب دهیم؛ کسی که یکی از رهبران فلسطینی او را «رهبر معنوی انقلاب فلسطین» نامیده بود.