مجلس اعلای شیعیان، امام موسی صدر، اقامه شد و جمعیت بسیاری از نمازگزاران، از شهر و روستاهای استان برای نماز حضور یافتند. پس از نماز، امام صدر به سبب شرایط جسمی و خستگی شدید سخنرانی کوتاهی ایراد کرد. ایشان در بخشی از سخنان خود گفت: «امسال عید واقعی وقتی می‌آید که بتوانیم دردهای جامعه‌مان را درمان کنیم. جامع? ما آکنده از درد و رنج و ناله است. چه بسیار بی‌گناهانی که کشته یا اسیر شدند یا شکنجه شدند و چه بسیار خانه‌هایی که ویران و آبروهایی که خدشه‌دار و مؤسسات صنعتی و تجاری و کشاورزی که منحل و متوقف شد. درد و رنج، جامع? ما را پر کرده است. چگونه می‌توانیم عید بگیریم؟! برای آنکه ناامید نشویم و برای آنکه سخنان ما گریه بر آوار نباشد، عید راه را به ما نشان می‌دهد. ای مؤمن، اگر می‌خواهی عید خود را جشن بگیری، باید برای نجات باقی‌ماند? حیات در جامعه تلاش کنی. جست‌وجو کنید، فکر کنید ببینید کدام یک از مردم دردمند است. همسایه‌ات دردمند است؛ پس بکوش در کنار او باشی. در روستای تو فردی محروم یا ستم‌دیده است؛ سعی کن در محیط ظالمانه او را یاری کنی و در برابر ستمگر - هرکه باشد - در کنار او بایستی وگرنه عید نداری. امروز انسان مسلمان و مؤمن باید در کنار این ستم‌دیدگان بایستد.»

امام صدر این سؤال را مطرح کرد: «چرا این جنایت‌ها در بیروت و شمال و بقاع و سایر مناطق رخ داد؟ این خون‌ها به سود چه کسی ریخته شد؟ به نفع چه کسی مردم مورد ستم قرار گرفتند و انسان‌هایی جان باختند و خانه‌هایی ویران شد؟ اگر چیزی مقدس‌تر و باارزش‌تر از وطن وجود ندارد، پس خوشا به حال جان‌هایی که فدای وطن شد. آنان شهیدند. اگر در راهی والا یا برای حمایت از وطن یا شرافت یا ارزش‌ها کشته شده‌اند، شهیدند. هزار یا ده هزار شهید، در راه کشوری همچون کشور ما، زیاد نیست. ما دیروز در الجزایر یک میلیون شهید در راه شرافت و آزادی آن دادیم. ولی آنچه در کشور ما اندوه‌بار است، این است که ما سه یا چهار هزار کشته و میلیاردها لیره خسارت را در راه هوا و هوس برخی افراد و برای مقاصد سطح بالا یا حتی سطح پایین انتخاباتی یا سیاسی دادیم.»

«با وجود هم? این قربانیان و محرومان رنج‌دیده‌ای که در کشور ما ناله می‌کنند و اینکه در هر گوشه‌ای از کشور خونی ریخته می‌شود، چگونه می‌توانیم عید را جشن بگیریم و اقدامی نکنیم؟ ما برای گذشته گریه نمی‌کنیم و در اندوه فرو نمی‌رویم، زیرا راه عید فرا روی ماست. عید را جشن بگیرید. راه درمان همین است. … ولی چگونه عید بگیریم؟ آیا تنها از نظر فردی در کنار این مظلومان بایستیم و آنان را در حد توان یاری کنیم یا همچون موجی کوبنده برای درمان زخم‌های بی‌گناهان و گرفتن حقوق آنان و نیز انتقام از کسانی که حریم‌ها را شکستند و بی‌گناهان را کشتند و زندگی مردم را تباه و کشور را متلاشی کردند، به حرکت درآییم و یا اینکه فقط به تماشا بنشینیم؛ خیر، عید از آنِ تماشاچیان نیست.» امام در پایان خواستار کمک به نیازمندان و مصالحه میان کسانی شد که اختلاف دارند.

11/10/1975

امام صدر در گفت‌وگو با تلویزیون لبنان از گروه‌های درگیر خواست به مدت 48 ساعت آتش‌بس اعلام کنند و پس از آن سنگرها را جمع‌آوری کنند تا عوامل