و در رنگ و بوی گل متجلّی شدی. از این رو، تو در زندگی ما و در میان دل‌های ما جاودانه‌ای و راه ما را روشن و ما را هدایت می‌کنی و مصداق این آیه هستی: «وَیَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُواْ بِهِم.»[66]

تو اکنون با زبان من و همراهانت به امت و به لبنان ندا می‌دهی و بشارت می‌دهی و فریاد برمی‌آوری که: ای لبنان! خدا، بزرگی را برای تو اراده کرده است، پس بزرگ باش؛ خدا اراده کرده است که تو حلّال مشکلات دیگران باشی، پس این ارادۀ خداوند را محقق کن؛ خدا خواسته است که زمان و مکان و حتی مرگ مانع کار و تلاش تو نباشد، پس چنین باش. در این صورت است که در مرتبۀ رسالت پروردگارت قرار می‌گیری و جاودانه می‌شوی و همچون ستاره‌ای در افق تاریخ می‌درخشی و آذرخشی بر چشم دنیا و نغمه‌ای بر زبان تاریخ می‌شوی و دنیایی بیگانه و از آن خود در درون کشور خود پدید می‌آوری.

در این صورت است که عارف النکدی و همراهانش، رسالت جاوید خود را ادا کرده‌اند. ما وقتی در کنار عارف النکدی که در این ساختمان و در وجود این دوستان و در این افق تجسم یافته است، قرار می‌گیریم، در مسیر او حرکت می‌کنیم و حال و هوای او را پیدا می‌کنیم. ما همگام با او، این راه را خواهیم پیمود و همراه با او بزرگ خواهیم شد. و خدای بزرگ، انسان‌های بزرگ را دوست دارد و دوست دارد آثار نعمات خود را بر بندگانش ببیند. والسلام علیکم ورحمة الله وبرکاته.