این گفتار با همین عنوان در کتاب حدیث سحرگاهان درج شده است.

﴿ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ﴾

﴿الرَّحْمَنُ. ﴾

خدای رحمان.

﴿عَلَّمَ الْقُرْآنَ. ﴾

قرآن را تعلیم داد.

﴿ خَلَقَ الْإِنْسَانَ ﴾ .

انسان را بیافرید.

﴿ عَلَّمَهُ الْبَیانَ ﴾ .

به او گفتن آموخت.

﴿ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَان ﴾ .

آفتاب و ماه به حسابی مقرر در حرکت‌اند.

﴿ وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ یسْجُدَانِ ﴾ .

و گیاه و درخت سجده‌اش می‌کنند.

﴿ وَالسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِیزَانَ ﴾ ،

آسمان را برافراخت و ترازو را برنهاد،

﴿ أَلَّا تَطْغَوْا فِی الْمِیزَانِ ﴾ ،

تا در ترازو تجاوز مکنید،

﴿ وَأَقِیمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِیزَانَ ﴾ .

وزن کردن را به عدالت رعایت کنید و کم‌فروشی مکنید.

(رحمان، 1-9)

[...][195] کسانی هستند که از خویش فراتر می‌روند و تلاش می‌کنند که جامعه‌ای صالح بیافرینند تا انسان صالح در آن زندگی کند و خیر فراگیر باشد. این راه که به دو بُعد فردی و اجتماعی انسان توجه می‌کند، موفق‌تر از دو روش اول است. انسانی که ذهنش آمادگی کامل برای پذیرش روش‌های تربیتی بشری دارد [...] و این آن چیزی است که قرآن به آن اشاره می‌کند؛ وجوب توجه به امر و نهی و تقویت اعتقادات برای پرورش نفس و تزکیه آن و ایجاد جامعه‌ای مناسب برای عمل صالح. این انسان از راه‌هایی که حاصل اندیشه‌هایی است که تاریخ را محرک می‌داند، فراتر می‌رود تا به آنچه برسد که خاص قرآن است، و آن ارائه تصویری جدید، یا به اصطلاح معاصر،