«تاکنون کسانی که برای این کار پیشقدم شدهاند، عبارتاند از: آقایان شریف الحسینی، محمد عباس یاغی، عبدالله ناصر، حسن الحاج، عباس بدرالدین، علی دندش، ذوالفقار عثمان، عباس فرحات، یوسف خاتون، نبیه بری، محسن حاج، احمد زروی، سمیح فیاض، محمد شعیتو، حسین قطیش، زهیر عسیران، احمد قبیسی، عاصم قانصوه، شوقی السعیدی، حکمت قصیر، سمیر منصور، عدنان حیدر، زید الزین، محمد فواز و محمود رمضان.»
«هنوز نیز تقدیم برگهها ادامه دارد و پیشبینی میشود که امام فهرست یکپارچه را نیز همانند فهرست هیئت شرعی، عصر روز جمعه یا صبح شنبه اعلام کند.»
«امّا درمورد شایعۀ توافقنامه برای ائتلاف برخی از علمای مخالف مجلس، منابع مجلس تأکید کردند که چنین توافقی انجام گرفته و برگۀ توافقنامه نزد آقای صبری حماده است. مفاد توافقنامه این است که اگر همه در نشست عمومی برای تمدید ریاست امام تا سن 65 سالگی شرکت کردند، امام صفحهای جدید برای همکاری و رایزنی با همگان بگشاید. این توافق در آن زمان در مطبوعات منتشر شد، ولی حقیقت این است که تنها یکی از چهار طرف مخالف که تعدادشان سه نفر بود، در آن نشست شرکت کردند و پس از آن، همگی به مخالفت و تجمع [بر ضد مجلس] و شایعهپراکنی ادامه دادند و فضای بسیار سنگینی به وجود آوردند.»
«گذشته از آن، فهرستی که ارائه شد، درحقیقت، فهرست مورد توافق میان علمای بزرگ بود و چارهای نبود که امام این مسئله را بپذیرد و این فرصت تاریخی را که به نفع شیعیان و مجلس بود، غنیمت شمارد.»
«محافل مجلس ابراز امیدواری کردند که همگان شرایط دشوار کشور را درک کنند و مشغول بودن امام را به مشکلات بزرگ ملی در نظر بگیرند و در این عرصه روحیۀ ورزشکاری داشته باشند. همه، بدون استثنا، حق دارند رأی بدهند و از حق خود استفاده کنند.»
9/5/1975
د. نیمهشب گذشته، یاسر عرفات، رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین، در دفتر خود با امام صدر دیدار کرد. در این دیدار که در آن شیخ محمد یعقوب نیز حضور داشت، دربارۀ اوضاع عمومی لبنان و جهان عرب بحث و گفتوگو شد.
10/5/1975
به همت امام صدر در محل مجلس اعلای شیعیان، میان خاندان علو و خاندان ناصرالدین، که مدتی طولانی با یکدیگر بر سر آب در شهرک مرجحین در شهرستان هرمل اختلاف داشتند، آشتی داده شد. امام در ابتدای مراسم فاتحه خواند و «ثواب آن را به روح جوانان عزیزی که از دست دادهایم و ارواح شهدا در همۀ نبردهای این سرزمین و این امت» تقدیم کرد. سپس امام به حاضران خوشامد گفت و گفت: «اینجا خانۀ من نیست؛ خانۀ شماست. من عذر میخواهم که مراسم آشتی طبق معمول و آنگونه که مراسم اقتضا میکند، در هرمل برگزار نشد، زیرا بحران بزرگی که کشور را فرا گرفته است، ما را مجبور کرد در خانۀ دوم شما، در بیروت، گرد هم آییم. امام به حاضران وعده داد: «در آیندۀ